V CSK 43/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 43/11

POSTANOWIENIE

Dnia 25 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Barbara Myszka

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z wniosku B. P.

przy uczestnictwie R. P.

o podział majątku,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 25 stycznia 2012 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego

z dnia 5 października 2010 r.,

1) odrzuca skargę kasacyjną;

2) oddala

wniosek

pełnomocnika

wnioskodawczyni

o przyznanie kosztów zastępstwa prawnego świadczonego

w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 5 października 2010 r. Sąd Okręgowy

oddalił

apelację wnioskodawczyni i uczestnika postępowania od postanowienia Sądu

Rejonowego z dnia 6 kwietnia 2010 r. o podziale ich majątku dorobkowego.

Wnioskodawczyni w skardze kasacyjnej zakwestionowała postanowienie

Sądu II instancji, podając jako wartość przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego kwotę

230 750, zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W sprawach majątkowych, do których zalicza się sprawa o podział majątku

wspólnego po ustaniu wspólności ustawowej, istnieje obowiązek oznaczenia

wartości przedmiotu sporu (art. 19 § 2 k.p.c w związku z art. 13 § 2 k.p.c.).

Wnioskodawczyni we wniosku podała jako wartość przedmiotu sprawy (przedmiotu

podziału) kwotę 100.000, zł; wartość ta nie została skorygowana w trybie art. 25

k.p.c. i stała się wiążąca w dalszym postępowaniu (art. 26 k.p.c w związku z art. 13

k.p.c.).

Dokonując

podziału

majątku

dorobkowego

stron

Sąd

Rejonowy

w postanowieniu z dnia 6 kwietnia 2010 r. ustalił, że przedmiotem podziału

są składniki majątkowe o wartości 51 664,65 (44 657 zł + 4 657,65 + 47,70 zł +

2 350), które przyznał uczestnikowi postępowania, a wnioskodawczyni - spłatę

w wysokości 25 832 zł.

W sprawie nakładów z majątku wspólnego na majątek odrębny uczestnika

wypowiedział się biegły sądowy, którego opinii wnioskodawczyni nie kwestionowała

(jej stanowisko było zbliżone do treści opinii) i nie zgłosiła dalszych wniosków

dowodowych.

W apelacji wnioskodawczyni nie podała wartości przedmiotu zaskarżenia,

nie doszło zatem do dopuszczalnej korekty w tym zakresie (zob. art. 26 k.p.c. oraz

art. 368 § 2 k.p.c.). Z tej przyczyny radykalne „podwyższenie” wartości zaskarżenia

kasacyjnego do kwoty 230 750, zł (jako połowy wartości nakładów) nie może być

procesowo

skuteczne.

Należy

podkreślić,

że

wartość

przedmiotu

sporu

oraz wartość zaskarżenia spełniają istotną rolę procesową, gdyż decydują

o właściwości sądu, opłatach, wynagrodzeniu profesjonalnych pełnomocników

i o dopuszczalności skargi kasacyjnej. Obowiązujące w tym zakresie przepisy

nie pozwalają na dowolność służącą doraźnym celom. W konsekwencji należy

stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia

kasacyjnego jest niższa niż 150 000, zł (art. 519 1 § 2 k.p.c.), zatem skarga

kasacyjna

jest

niedopuszczalna i podlega odrzuceniu (art. 398 6 § 3 k.p.c.

w związku z art. 13 § 2 k.p.c).

Oddalony został wniosek pełnomocnika wnioskodawczyni o przyznanie

kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym, świadczonego

z urzędu, ponieważ złożenie niedopuszczalnego środka odwoławczego jest

sprzeczne z zasadami profesjonalizmu (por. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia

14 sierpnia 1997 r., II CZ 88/97, OSNC 1998, nr 3, poz. 40 i z dnia 20 września

2007 r., II CZ 69/07, OSNC 2008, nr 3, poz. 41).

jw