V CSK 412/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 412/16 POSTANOWIENIE Dnia 28 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z wniosku M. B. , M. D., J. G. , J. K., Z. K. ,T. S. , Z. S. i A. S.‎przy uczestnictwie A. w W. ‎o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 grudnia 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w Ś. ‎z dnia 23 lutego 2016 r., sygn. akt II Ca (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od wnioskodawców M. B. , M. D., J. G., J. K., Z. K. i T. S. oraz solidarnie od Z. S. i A. S. na rzecz uczestniczki postępowania kwoty po 1200 (tysiąc dwieście) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie wnioskodawcy wnieśli skargę kasacyjną, w której jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania wskazali oczywistą zasadność skargi. Ma ona polegać na nierozpoznaniu apelacji przez Sąd II instancji w granicach zaskarżenia, a w szczególności niezbadaniu z urzędu ważności każdej z umów najmu dotyczących poszczególnych wnioskodawców – sugerują oni, że przynajmniej niektóre z nich są nieważne.

Z tego względu skarga nie jest oczywiście uzasadniona. Sąd z urzędu nie miał potrzeby badania ważności umów najmu – badał animus posiadaczy i charakter samoistny posiadania. Choćby nawet zatem umowy najmu były nieważne, lecz najemcy uważali je za ważne i posiadali nieruchomość jak najemcy, co może wyrażać się zwłaszcza płaceniem czynszu najmu, co miało miejsce w tej sprawie, to było to posiadanie zależne, a nie posiadanie samoistne. Lektura zaskarżonego postanowienia nie dowodzi zatem, aby Sąd w sposób oczywiście nieprawidłowy wyłożył albo zastosował prawo.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. db