V CSK 39/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 39/12

POSTANOWIENIE

Dnia 13 grudnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Dariusz Dończyk

SSN Bogumiła Ustjanicz

w sprawie z wniosku Syndyka masy upadłości Przędsiebiorstwa ProdukcyjnoUsługowo-Handlowego "A." Sp. z o.o. w upadłości w K.

przy uczestnictwie Przedsiębiorstwa Usługowo-Handlowego "AD." Sp. z o.o.

K. o wpis prawa użytkowania wieczystego gruntu i odrębnej własności budynków w

księdze wieczystej Kw Nr […],

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 13 grudnia 2012 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego

z dnia 21 września 2011 r.,

oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

w

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 21 września 2011 r. oddalił apelację

syndyka masy upadłości od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 22 czerwca

2011 r. oddalającego wniosek syndyka o wpis na jego rzecz prawa użytkowania

wieczystego gruntu oraz własności posadowionych na nim budynków. U podłoża

tego rozstrzygnięcia legł pogląd, że załączone do wniosku orzeczenia jako

podstawa wpisu, w zestawieniu ze stanem prawnym wynikającym z księgi

wieczystej, czyni wniosek bezzasadnym.

Skarga kasacyjna wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego

zarzuca naruszenie art. 134 prawa upadłościowego i naprawczego i zmierza do

uchylenia tego postanowieni oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarżącemu

chodziło

o

przywrócenie

stanu

prawnego

ujawnionego

w księdze wieczystej na podstawie umowy przeniesienia prawa użytkowania

wieczystego i własności budynku, która następnie została uznana za bezskuteczną

w stosunku do masy upadłości. Istota zarzutów skargi kasacyjnej sprowadza się do

twierdzenia, że wyrok prawomocny uznający tę umowę za bezskuteczną stanowił

dla sądu wieczystoksięgowego wystarczającą podstawę wpisu stanu prawnego

nieruchomości takiego, jaki był przed zawarciem tej umowy.

Zgodnie art. 6268 § 2 k.p.c., sąd rozpoznając wniosek o wpis bada jedynie

treść i formę wniosku, dołączonych do wniosku dokumentów oraz treść księgi

wieczystej. Badanie owo ma na celu ustalenie, czy wskutek stwierdzonych

orzeczeniem sądu lub w przedstawionym dokumencie czynności prawnej

lub zdarzenia

prawnego

stan

prawny nieruchomości uzasadnia

dokonanie

żądanego wpisu. Inaczej mówiąc, chodzi o ustalenie czy orzeczenie sądu lub treść

innego dokumentu jest wystarczającym dowodem istnienia określonego stanu

prawnego

nieruchomości.

W

ustaleniu

tym

opartym

na

podstawie

dokumentów dołączonych do wniosku, wyczerpuje się zakres kognicji sądu

wieczystoksięgowego.

Stan prawny nieruchomości, w świetle art. 1 i art. 16 u.k.w.h., określa ogół

praw rzeczowych do tej nieruchomości oraz podlegające ujawnieniu w księdze

wieczystej niektóre prawa osobiste i roszczenia. Wobec tego, aby orzeczenie sądu

mogło stanowić podstawę wpisu, musi zawierać pełny zakres informacji

niezbędnych do stwierdzenia, że powstało (wygasło) prawo podlegające ujawnieniu

w księdze wieczystej. Wbrew zaś stanowisku skarżącego, Sąd w procesie

o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną w stosunku do masy upadłości nie

wypowiada się co do skutków bezskuteczności w zakresie, co wymaga

podkreślenia, stanu prawnego nieruchomości. Stąd, skarga kasacyjna oparta na

odmiennym założeniu nie podlegała uwzględnieniu.

Z tych przyczyn orzeczono, jak w postanowieniu.