V CSK 372/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 372/14 POSTANOWIENIE Dnia 22 stycznia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z wniosku R. Z. i E. Z.‎przy uczestnictwie G. B., A. S.-C., A. M., W. J., B. J. i J. J.‎o rozgraniczenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 stycznia 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania G. B.od postanowienia Sądu Okręgowego w B.‎z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt II Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od uczestnika postępowania G. B. solidarnie na rzecz wnioskodawców kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Przysługująca od prawomocnych orzeczeń skarga kasacyjna, jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, ma na celu - w interesie publicznym - ujednolicanie orzecznictwa sądów powszechnych, rozstrzyganie spraw precedensowych oraz o istotnym znaczeniu dla orzecznictwa sądowego i rozwoju prawa. Uwzględnienie celu i charakteru skargi kasacyjnej wymaga właściwego rozumienia treści przesłanek, wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., i właściwego ich uzasadnienia.Chociaż skarżący powołał się na przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c., to nie przedstawił argumentacji jurydycznej mogącej przekonać o istnieniu potrzeby dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni wskazanych przepisów art. 3 i 5 u.k.w.h., ograniczając się do jedynie werbalnego stwierdzenia o istnieniu poważnych wątpliwości i rozbieżności w orzecznictwie.Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w istocie przedstawia na s. 2 i 7, w odmiennym tylko ujęciu, kwestie podniesione już w ramach uzasadnienia podstaw kasacyjnych.

Łatwo przy tym dostrzec, że wszystkie te kwestie występują na tle określonych konkretnych okoliczności faktycznych i nie mają charakteru uniwersalnego.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, działając na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. oraz na podstawie § 8 pkt 2 w zw. z § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. (Dz.U. 2013, poz. 461). [aw]