V CSK 364/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 364/12

POSTANOWIENIE

Dnia 9 lipca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z wniosku C. P.

przy uczestnictwie A. P.-S.

o podział majątku wspólnego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 lipca 2013 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego

w W.

z dnia 22 grudnia 2011 r.,

odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od skarżącego na rzecz

wnioskodawczyni 1817 (jeden tysiąc osiemset siedemnaście)

złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania

przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie

i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych

funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć

rozstrzygnięcie

o

przyjęciu

lub

odmowie

przyjęcia

skargi

kasacyjnej

do

rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo

jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej

funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której

rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa,

skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga,

że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie

ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej

indywidualnej sprawie.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wnioskodawca C. P.

oparł na przesłankach uregulowanych w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. Przesłanki te

nie została spełnione.

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance

oczywistej zasadności skargi wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej na

pierwszy rzut oka, bez konieczności głębszej analizy, sprzeczności wyroku

z przepisami prawa niepodlegającymi różnej wykładni (por. m.in.: postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6,

poz. 100; postanowienie SN z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004,

nr 3, poz. 49). W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania należy zawrzeć wyodrębniony wywód prawny wskazujący w czym

wyraża się „oczywistość” naruszenia prawa. Skarżący oczywistą zasadność skargi

kasacyjnej odniósł do tego, że Sąd Okręgowy w sposób niewłaściwy zastosował

art. 33 pkt. 2 w związku z art. 36 k.r.io. oraz art. 232 k.p.c. uznając, że darowizna

środków pieniężnych udzielonych przez rodziców uczestniczki została poczyniona

na jej rzecz, a nie na rzecz wnioskodawcy oraz uczestniczki oraz niewłaściwie

zastosował art. 31 § 1 w związku z art. 43 § 1 k.r.io. oraz. 65 k.c. i art. 231 k.p.c.,

a także naruszył art. 232 k.p.c. w zw. z art. 246 k.p.c. i art. 890 k.c. uznając,

że darowizna środków pieniężnych udzielonych przez rodziców uczestniczki

została poczyniona na jej rzecz, a nie na rzecz wnioskodawcy oraz uczestniczki,

pomimo odmiennych zeznań świadków i całego stanu faktycznego Poza

zakwestionowaniem poczynionych przez Sąd Okręgowy ustaleń faktycznych nie

wskazał, na czym w istocie miałoby polegać oczywista zasadność skargi

kasacyjnej. Nie zachodzi też potrzeba dokonania wykładni wskazanych w skardze

przepisów, nie można również uznać, że w sprawie występuje istotne zagadnienie

prawne, skoro skarżący nie przedstawił argumentacji jurydycznej uzasadniającej

potrzebę przyjęcia skargi do rozpoznania na tych podstawach.

Skarżący, zarzucając naruszenie powołanych w skardze przepisów, w istocie

zmierzał do zakwestionowania ustaleń faktycznych poczynionych przez sądy

orzekające w sprawie i do odmiennego ustalenia źródła pochodzenia środków

pieniężnych przeznaczonych na pokrycie wkładu budowlanego na nabycie

spółdzielczego prawa do lokalu, co świadczy o braku zrozumienia istoty skargi

kasacyjnej jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Tak skonstruowana skarga

kasacyjna, zmierzająca do obejścia zakazu określonego w art. 398 3 § 3 k.p.c., jest

niedopuszczalna.

Wobec powyższego, na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł

jak w sentencji.

es