V CSK 329/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 329/10

POSTANOWIENIE

Dnia 24 lutego 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz

w sprawie z wniosku G. R.

przy uczestnictwie T. K. i Gminy W.

o podział majątku wspólnego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 lutego 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni

od postanowienia Sądu Okręgowego w W.

z dnia 29 października 2009 r.,

odrzuca skargę kasacyjną;

oddala wniosek uczestnika postępowania T. K. o zasądzenie

kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

W sprawie o podział majątku wspólnego wnioskodawczyni i uczestnika

postępowania T. K. Sąd pierwszej instancji orzekając co do istoty sprawy ustalił,

że w skład majątku wspólnego wchodzi prawo najmu lokalu mieszkalnego

o wartości 47 183,04 zł, które przyznał wnioskodawczyni i zasądził od niej rzecz

uczestnika kwotę 17 434,26 zł z odsetkami, rozłożoną na raty. Wnioskodawczyni

postanowienia tego nie zaskarżyła. Na skutek apelacji uczestnika Sąd Okręgowy w

W. postanowieniem z dnia 29 października 2009 r. zmienił wymienione

postanowienie w ten sposób, że wartość prawa najmu lokalu mieszkalnego określił

na kwotę 157 270 zł i w miejsce kwoty zasądzonej tym postanowieniem zasądził

kwotę 78 635 zł.

Wnioskodawczyni

zaskarżyła

skargą

kasacyjną

postanowienie

Sądu

Okręgowego w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia

i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania.

Jako wartość zaskarżenia podała kwotę 157.270 zł.

Kwota ta nie odpowiada rzeczywistej wartości zaskarżenia. Wartość ta

wynosi kwotę 61 200,74 zł, stanowiącą różnicę pomiędzy kwotą zasądzoną

zaskarżonym postanowieniem (78 635 zł) a zasądzoną postanowieniem Sądu

pierwszej instancji (17 434,26 zł). Wyraża ona bowiem wartość interesu

majątkowego wnioskodawczyni, do ochrony którego zmierza wniesiona przez nią

skarga kasacyjna. Przyjęcie, że wnioskodawczyni ma interes – jak ona twierdzi –

w ustaleniu prawidłowej wartości prawa najmu lokalu mieszkalnego, wartość

przedmiotu zaskarżenia wynosiłaby kwotę 110 086,96 zł, stanowiącą różnicę

pomiędzy wartością prawa najmu ustaloną przez Sąd Okręgowy (157 270 zł),

a ustaloną przez Sąd pierwszej instancji (47 183,04 zł).

W obu wypadkach wartość przedmiotu zaskarżenia nie sięga kwoty

150 000zł. Powoduje to, że skarga kasacyjna wniesiona przez wnioskodawczynię

jest niedopuszczalna (art. 5191 § 2 k.p.c.).

Wobec powyższego, na podstawie art. 3986 § 2 i 3 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.,

skarga kasacyjna wnioskodawczyni podlega odrzuceniu.

Pismo uczestnika postępowania T. K., w którym wniósł on o zasądzenie

na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, wniesione zostało po upływie

terminu do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną (art. 3987 § 1 k.p.c.).

Nie może więc ono zostać potraktowane jako odpowiedź na skargę kasacyjną.

W tej

sytuacji

uczestnikowi

nie

przysługuje

zwrot

kosztów

postępowania

kasacyjnego, albowiem koszty te, stosownie do § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie

oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), należą się tylko

za sporządzenie

i

wniesienie

skargi

kasacyjnej

(odpowiedzi

na

skargę),

za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej i za udział

w rozprawie przed Sądem Najwyższym. Koszty nie przysługują natomiast za inne

czynności adwokata w postępowaniu kasacyjnym.