V CSK 322/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 322/07

POSTANOWIENIE

Dnia 12 grudnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Marian Kocon (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta P.

przy uczestnictwie "G." S.A.

o założenie księgi wieczystej i wpis,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 12 grudnia 2007 r.,

skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia

Sądu Okręgowego w G.

z dnia 8 lutego 2007 r., sygn. akt [...],

oddala skargę kasacyjną; zasądza od uczestnika na rzecz

Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta P. kwotę 120 zł (sto

dwadzieścia)

kasacyjnego.

tytułem

zwrotu

kosztów

postępowania

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy wpisem z dnia 22 listopada 2006 r. założył księgę wieczystą

dla nieruchomości objętej dawną księgą tom II, karta 52, B. i wpisał w niej prawo

własności na rzecz Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta P., wykonującego

zadania

z

zakresu

administracji

rządowej.

Podstawę

wpisu

stanowiło

zaświadczenie Prezydenta Miasta na prawach powiatu (starosty) z dnia

13 listopada 2006 r. stwierdzające, że owa nieruchomość przeszła na własność

Skarbu Państwa na cele reformy rolnej.

Apelacja uczestnika postępowania od tego wpisu została postanowieniem

Sądu Okręgowego w G. z dnia 8 lutego 2007 r. oddalona. U podłoża tego

rozstrzygnięcia legło stanowisko, że w postępowaniu wieczystoksięgowym

wystarczającą podstawą wpisu na rzecz Skarbu Państwa prawa własności

nieruchomości ziemskiej, wymienionej w art. 2 ust. 1 lit. e dekretu z 1944 r.

o przeprowadzeniu reformy rolnej, stanowi właściwie zaświadczenie odpowiedniego

organu administracji publicznej, stwierdzające, że nieruchomość ta przeszła na

własność Skarbu Państwa na cele reformy rolnej.

Skarga kasacyjna uczestnika postępowania zawiera zarzut naruszenia art. 2

ust. 1 lit.e dekretu z 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej i zmierza do

uchylenia postanowienia Sądu Okręgowego oraz przekazania sprawy do

ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Okręgowy powyższe stanowisko prawidłowo wywiódł z treści art. 1

dekretu z dnia 8 sierpnia 1946 r. o wpisaniu w księgach hipotecznych (gruntowych)

prawa własności nieruchomości przejętych na cele reformy rolnej, zgodnie z którym

tytułem do wpisania na rzecz Skarbu Państwa w księdze gruntowej prawa

własności nieruchomości ziemskich, wymienionych m.in. w art. 2 ust. 1 lit. e dekretu

z 1944 r., jest zaświadczenie Starosty, stwierdzające, że nieruchomość ziemska

jest przeznaczona na cele reformy rolnej. Taką argumentację, aprobowaną

w literaturze, przyjął Sąd Najwyższy m.in. w uchwale z dnia 28 kwietnia 1994 r.,

III CZP 49/94, OSNC 1994, z. 11, poz. 218 oraz w postanowieniu z dnia

13 października 2004 r., IIICK 235/03 (niepublikowanym).

Skarżący kwestionując przytoczone stanowisko Sądu Okręgowego pomija

ograniczenie kognicji Sądu w postępowaniu wieczystoksięgowym, wynikające

z przepisów art. 6288 k.p.c. Zgodnie z art. 6288 § 2 k.p.c., sąd wieczystoksięgowy rozpoznając wniosek - bada jedynie treść wniosku, treść i formę dołączonych do

wniosku dokumentów oraz treść księgi wieczystej. Z treści tego przepisu wynika,

że kognicja sądu wieczystoksięgowego nie obejmuje, jak chce skarżący,

merytorycznej prawidłowości wspomnianego zaświadczenia.

Z tych przyczyn orzeczono, jak w postanowieniu.