V CSK 3/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 3/05

POSTANOWIENIE

Dnia 7 czerwca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie z powództwa W. S.

przeciwko Gminie O.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 czerwca 2005 r., na skutek skargi

kasacyjnej powoda na wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 8 lutego 2005 r., sygn. akt I

ACa (…),

1/ odrzuca skargę kasacyjną;

2/ zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 1800, zł /jeden tysiąc

osiemset/ tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 8 lutego 2005 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację powoda W. S.,

złożoną od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 29 września 2004 r. w sprawie o

zapłatę.

Powód w skardze kasacyjnej zarzucił naruszenie prawa procesowego w postaci

art. 387 § 1 k.p.c., a także naruszenie prawa materialnego – art. 405 i nast. k.c. oraz art.

719 k.c. przez ich niezastosowanie. Wniósł o uchylenie zaskarżonego w całości wyroku i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W sprawie mają zastosowanie przepisy dotyczące skargi kasacyjnej w wersji

redakcyjnej i numeracji obowiązującej po dniu 6 lutego 2005 r. (art. 3 ustawy z dnia 22

grudnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98).

W art. 3984 § 1 k.p.c. zostały określone wymagania wobec treści skargi

kasacyjnej. Skarga kasacyjna powinna zatem zawierać oznaczenie orzeczenia, od

którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części,

przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie oraz wniosek o uchylenie lub uchylenie i

zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany.

W przypadku wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego

uzasadnienia (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.), w praktyce chodzi o wykazanie okoliczności,

które podlegają badaniu w tzw. przedsądzie, czyli występowanie w sprawie istotnego

zagadnienia prawnego; potrzeby wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości i

rozbieżności w orzecznictwie; nieważności postępowania oraz oczywistej zasadność

skargi (art. 3989 § 1 k.p.c.). Brak zatem w skardze kasacyjnej wniosku o rozpoznanie

skargi i jego uzasadnienia powoduje odrzucenie skargi, bez wzywania do uzupełnienia

tego braku (aktualne pozostaje w tym zakresie orzecznictwo Sądu Najwyższego, np. z

dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 51).

Skarżący w skardze kasacyjnej stwierdził, że „w zawisłej sprawie zaistniało

zagadnienie prawne polegające na potrzebie wyjaśnienia, czy zasadnym było odliczanie

od wartości odtworzeniowej zabudowy bramy tzw. amortyzację budynku w wys.

61.554,16 złotych, pomimo, iż Powód w żadnej mierze nie skorzystał z tej kwoty, a

amortyzacja jest pojęciem czysto księgowym.”

Myli się skarżący twierdząc, że w skardze kasacyjnej wskazano na występowanie

w sprawie istotnego zagadnienia prawnego. Przyjęcie przez Sąd Najwyższy skargi

kasacyjnej do rozpoznania ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie

prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. w związku z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.), polega na

przedstawieniu

tego

zagadnienia

przez

jego

sformułowanie

z

przytoczeniem

argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych (zachowuje

aktualność dotychczasowe orzecznictwo w tym zakresie, np. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01 – OSNC 2002, z. 1, poz. 11). Tych

wszystkich elementów brak jest w skardze kasacyjnej powoda. Przedstawione

„zagadnienie prawne” stanowi w istocie element ustaleń faktycznych i dotyczy

okoliczności w tej konkretnej sprawie.

Należy podkreślić, że nie mogą być uzupełnione braki treści skargi kasacyjnej,

czyli elementy określone w art. 3984 § 1 k.p.c. Braki te skutkują odrzuceniem skargi

kasacyjnej (art. 3986 § 3 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 98 § 1 k.p.c. i

art. 108 § 1 k.p.c.