V CSK 286/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 286/09

POSTANOWIENIE

Dnia 11 grudnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Wojciech Jan Katner

w sprawie z powództwa Syndyka masy upadłości P. Sp. z o.o.

przeciwko „P.” Sp. z o.o.

o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 grudnia 2009 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2009 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację

powoda Syndyka masy upadłości P. Spółka z o.o. od wyroku Sądu Okręgowego w

O. z dnia 22 października 2008 r. w sprawie przeciwko „Pt." Spółka z o.o. o uznanie

czynności prawnej za bezskuteczną.

Skarga kasacyjna powoda, zaskarżająca powyższy wyrok częściowo została

oparta na zarzutach naruszenia prawa materialnego w postaci art. 131 Prawa

upadłościowego i naprawczego (Pr.u.n.) w związku z art. 527 i 531 k.c. przez ich

niezastosowanie w zakresie rozstrzygania o bezskuteczności cesji, co skutkowało

oparciem orzeczenia w tym zakresie wyłącznie na art. 127 Pr.u.n. (bezskuteczność

z mocy ustawy) i nie rozpoznaniem istoty sprawy w zakresie uznania za

bezskuteczną wymienionej umowy. Ponadto zarzucono błędną wykładnię art. 527

§ 1 i 2 k.c., a także niezastosowanie art. 527 § 3 k.c. W odniesieniu do przepisów

postępowania zarzucono naruszenie art. 233 k.p.c. i wskazaną sprzeczność

istotnych ustaleń Sądu z zebranym materiałem dowodowym w sprawie. Wniesiono

o zmianę zaskarżonego wyroku przez uznanie za bezskuteczne w stosunku do

masy upadłości wskazanych umów przelewu wierzytelności.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Pierwszą czynnością, którą należy wykonać, to stwierdzenie, że skarga

kasacyjna spełnia warunki formalne do jej przyjęcia. Wprawdzie skarżący zamieścił

osobny wniosek o przyjęcie skargi i próbował wyłożyć w nim zagadnienie prawne,

które wymaga, jego zdaniem rozstrzygnięcia, ale nawet nie podał podstawy

prawnej, na której to opiera, zatem również jej nie uzasadnił. Cały swój wywód

oparł na stanie faktycznym sprawy i polemice z ustaleniami Sądów w toku instancji,

przekonując do swoich racji.

Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c., w brzmieniu obowiązującym w dacie

wnoszenia niniejszej skargi kasacyjnej powinna ona zawierać: oznaczenie

orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone

w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie,

wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie oraz

wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu

żądanego uchylenia i zmiany. Tymczasem, we wnioskach skarżącego nie ma

nawet żądania uchylenia zaskarżanego wyroku w części, o której mowa na wstępie

skargi. Aktualność zachowuje postanowienie SN z dnia 9 listopada 2000 r. II CKN

1385/00 (OSNC 2001, nr 3, poz. 51), wskazujące na dwuetapowość postępowania

kasacyjnego i występowanie tzw. przedsądu, spełniającego na podstawie art. 398 9

w zw. z art. 3984 k.p.c. doniosłą funkcję, pozwalającą Sądowi Najwyższemu na

zapoznanie się z argumentami prawnymi skarżącego, uzasadniającymi samo

wniesienie skargi. Dlatego decyzja o przyjęciu skargi musi wynikać ze spełnienia

koniecznych przesłanek ustawowych (por. też postanowienia SN z dnia 17 czerwca

2002 r. V CK 232/02, niepubl., z dnia 21 lipca 2005 r. V CSK15/05, niepubl.).

Przedłożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna spełnia tylko niektóre

przesłanki wskazane w art. 3984 k.p.c. W szczególności nie spełnia warunków

prawnych wskazanych w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., obowiązującym w dacie

wnoszenia skargi, a dzisiaj w brzmiącym co do istoty tak samo art. 398 4 § 2 k.p.c.

Podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia

faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.), skarżący polemizuje zaś

z ustaleniami dokonanymi przez Sąd II instancji w zakresie, w jakim jest

niezadowolony z jego rozstrzygnięcia, mimo że w uzasadnieniu zaskarżanego

wyroku są obszerne wywody na temat oceny dowodów i zasadności ich

dopuszczenia.

Są skrystalizowane i znane poglądy również w tym zakresie, jak ma

wyglądać

uzasadnienie

zagadnienia

prawnego,

które

wymaga,

zdaniem

skarżącego, rozpatrzenia w postępowaniu kasacyjnym. Wywód skarżącego musi

zawierać pogłębioną analizę prawną ze wskazaniem stanowiska orzecznictwa

i doktryny, wiążącego się ze sformułowanym konkretnie problemem prawnym a nie

ogólnym jego wyobrażeniem, i to tylko ze względu na stan faktyczny rozpoznanej

sprawy (postanowienie SN z dnia 15 października 2002 r. II CZ 102/02, niepubl.).

Nie chodzi zatem o wyliczenie kilku orzeczeń Sądu Najwyższego, tylko o ich

konsekwencje dla sformułowanego zagadnienia wiążącego, zdaniem skarżącego,

przepisy Prawa upadłościowego i naprawczego (nazywanego w skardze w wielu

miejscach „prawo upadłościowe powyższego naprawcze", podobnie „w oparciu

powyższego przepis..") z przepisami Kodeksu cywilnego o tzw. skardze

pauliańskiej.

Nie jest zatem z pewnością spełniony, nie tylko warunek, aby istotne

zagadnienie prawne w sprawie uzasadniało jego rozpatrzenie (art. 3989 § 1 pkt 1

k.p.c.), ale zagadnienie to zostało w skardze sformułowane tylko pozornie

w sposób, wymagany dla uzasadnienia wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania

(art. 3934 § 1 pkt 3 k.p.c., obecnie art. 3984 § 2 k.p.c.).

Mając na uwadze powyższe istotne uchybienia, skargę należało odrzucić na

podstawie art. 3986 § 3 k.p.c.