V CSK 283/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 283/13 POSTANOWIENIE Dnia 13 lutego 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Teresa Bielska-Sobkowicz w sprawie z wniosku P. B., S. B., L. H., A. A., R. C., E. B., T. H. i W. A.przy uczestnictwie H. K., R. K., J. K., X. K., T. K.-K., A. W. i Y. K.‎o stwierdzenie zasiedzenia służebności,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 lutego 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców A. A. i W. A.od postanowienia Sądu Okręgowego w B.‎z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt II Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od skarżących na rzecz uczestników postępowania H. K., R. K., J. K., X. K., T. K.-K. oraz A. W. solidarnie kwotę 120 ( sto dwadzieścia ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

W związku ze skargą kasacyjną wnioskodawców A. A. i W. A. od postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 31 stycznia 2013 r. należy zważyć, co następuje.Zgodnie z art. 398 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej.

Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparli na przesłankach uregulowanych w art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. Przesłanki te nie zostały spełnione.Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na tym, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo, iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżących rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć.

W ocenie skarżących w niniejszej sprawie występuje potrzeba dokonania wykładni art. 292 k.c. jako budzącego poważne wątpliwości oraz wywołującego rozbieżności w orzecznictwie sądów. Jednakże skarżący nie przedstawili takiej argumentacji jurydycznej, przy pomocy której wykazaliby, że powyższy przepis nie doczekał się wykładni albo niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności interpretacyjne w orzecznictwie sądów w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, zwłaszcza, że art. 292 k.c. w zakresie wskazanym przez skarżących doczekał się już wykładni w orzecznictwie Sądu Najwyższego (zob.: uchwałę 7 sędziów SN z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt III CZP 10/11, OSNC 2011, nr 12, poz. 129, Biuletyn SN 2011, nr 8, s. 6 oraz orzeczenia powołane w jej uzasadnieniu).Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka, bez konieczności głębszej analizy, sprzeczności wyroku z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni.

Skarżący ani nie skonkretyzowali przepisów prawnych, z którymi wiążą oczywiste naruszenie prawa, ani nie przedstawili wyodrębnionego wywodu prawnego, którym wykazaliby rażące naruszenia norm prawnych uregulowanych w przepisach niepodlegających rozbieżnej wykładni. Niezależnie od tego wypada wskazać, że jednoczesne powoływanie się na potrzebę wykładni przepisów i oczywistą zasadność skargi nie może z reguły odnieść skutku, jeżeli bowiem oczywistość polega na wykazaniu naruszenia prawa widocznym dla każdego prawnika, to potrzeba wykładni Sądu Najwyższego nie istnieje.Wobec niestwierdzenia przesłanek uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania określonych w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz pkt 3 i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j.

Dz. U. z 2013 r., poz. 490).awjw