V CSK 280/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 280/07

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 listopada 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSA Michał Kłos

w sprawie z powództwa M.K.

przeciwko Usługowej Spółdzielni Pracy w likwidacji

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 28 listopada 2007 r.,

skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 17 stycznia 2007 r., sygn. akt [...],

oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

M.K. wniosła o zasądzenie na jej rzecz od Usługowej Spółdzielni Pracy w

likwidacji kwoty 59.798,50 zł z odsetkami ustawowymi tytułem wyrównania

należności z tytułu oprocentowania jej wkładu pieniężnego. Powódka zarzuciła, że

otrzymała tytułem tego oprocentowania kwotę zaniżoną w porównaniu do tej, jaką

powinna otrzymać na podstawie podziału sumy przeznaczonej na ten cel, opartego

na wyliczeniu proporcjonalnym do wielkości wkładów poszczególnych członków

Spółdzielni.

Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2006 r. oddalił powództwo

a Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 17 stycznia 2007 r. oddalił apelację powódki.

W sprawie zostało ustalone, że uchwałami Walnego Zgromadzenia członków

pozwanej, część środków uzyskanych przez pozwaną ze sprzedaży nieruchomości

i udziałów w spółce kapitałowej została przeznaczona na oprocentowanie wkładów

pieniężnych członków i wykonanie tych uchwał powierzono Zarządowi pozwanej.

Określenie

zasad

oprocentowania

wkładów,

w wysokości

zróżnicowanej,

uwzględniającej staż pracy poszczególnych członków, wysokość wpłaconych przez

nich kwot na udziały i wkłady oraz ocenę przebiegu ich pracy zawodowej,

dokonane zostało przez komisję powołaną przez Zarząd pozwanej na podstawie

regulaminu przez niego zatwierdzonego. Wypłata oprocentowania wkładów według

tych zasad została zatwierdzona przez Zarząd pozwanej. Ostatecznie uchwałą nr 8

z dnia 26 lutego 2005 r. Walne Zgromadzenie zaakceptowało wszelkie działania

i decyzje organów samorządowych Spółdzielni związane z podziałem pomiędzy

członków,

w

postaci

oprocentowania

wkładów

pieniężnych,

środków

przeznaczonych na to oprocentowanie. W tych okolicznościach Sąd Apelacyjny

uznał, że prawa członków pozwanej zostały uregulowane uchwałami jej Walnego

Zgromadzenia. Miały one charakter normatywny. Nie zostały zaskarżone i wiążą

członków Spółdzielni oraz jej organy. Nie jest natomiast rzeczą sądu ustalenie, czy

zaakceptowane

przez

Walne

Zgromadzenie

kryteria

podziału

środków,

przeznaczonych na oprocentowanie wkładów pieniężnych członków Spółdzielni,

są słuszne i ich satysfakcjonują.

Wyrok Sądu drugiej instancji zaskarżyła skargą kasacyjną powódka.

Podstawą skargi jest naruszenie prawa materialnego, polegające na niewłaściwym

zastosowaniu art. 82 Prawa spółdzielczego „przez przyjęcie, że oprocentowanie

wkładów członkowskich w spółdzielni pracy jest w istocie podziałem pomiędzy

członków części nadwyżki bilansowej.” Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego

wyroku i uwzględnienie powództwa, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku

i przekazanie sprawy Sadowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 39813 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę

kasacyjną w granicach jej podstaw, co oznacza, że związany jest tymi podstawami

i nie może wyjść poza ich granice. Jeżeli podstawą skargi kasacyjnej jest

naruszenie prawa materialnego (art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.), Sąd Najwyższy jest więc

związany

zarzutem

naruszenia

wskazanego

w

skardze

przepisu

prawa

oraz zarzucaną postacią tego naruszenia. Spod oceny Sądu Najwyższego uchylają

się inne – poza nieważnością postępowania (art. 39813 § 1 zd. drugie k.p.c.) –

naruszenia prawa, chociażby mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając wniesioną w sprawie skargę kasacyjną należy stwierdzić,

iż po pierwsze, zarzut skargi naruszenia art. 82 Prawa spółdzielczego „przez

przyjęcie, że oprocentowanie wkładów członkowskich w spółdzielni pracy jest

w istocie podziałem pomiędzy członków części nadwyżki bilansowej”, jest wyrazem

przedstawienia

przez

skarżącą

stanowiska

Sądu

Apelacyjnego,

którego

on nie zajął. W uzasadnieniu wydanego przezeń wyroku Sąd ten expressis verbis

stwierdził bowiem, że to Sąd pierwszej instancji wadliwie przyjął, iż dokonane przez

pozwaną oprocentowanie wkładów członkowskich jest podziałem części nadwyżki

bilansowej i, że dokonując podziału środków pieniężnych, pochodzących

ze sprzedaży

składników

swego

majątku,

pozwana

bilansowej, o której mowa w art. 75 Prawa spółdzielczego.

nie dzieliła

nadwyżki

Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia wyroku sądu drugiej instancji

(art. 3981 § 1 k.p.c.), a nie wyroku sądu pierwszej instancji, jak zdaje się rozumiała

ją skarżąca, skoro zarzuciła w niej naruszenie prawa przez sąd pierwszej instancji.

Po drugie, według art. 82 Prawa spółdzielczego, zamieszczonego w dziale

tego Prawa dotyczącym gospodarki spółdzielni, „oprocentowanie

wkładów

pieniężnych stanowi koszt uzyskania przychodu”. Ze względu na treść tego

przepisu uznanie – co zarzuciła skarżąca – że oprocentowanie wkładów jest

w istocie podziałem pomiędzy członków spółdzielni części nadwyżki bilansowej,

nie stanowi jego naruszenia. Wobec tego, że powództwo oparte zostało

na twierdzeniu, iż powódka otrzymała tytułem oprocentowania jej wkładu

pieniężnego kwotę zaniżoną w porównaniu do tej, jaką powinna otrzymać

na podstawie podziału sumy przeznaczonej na ten cel, opartego na wyliczeniu

proporcjonalnym do wielkości wkładów poszczególnych członków Spółdzielni,

przy jego rozpoznaniu nie miał zastosowania art. 82 Prawa spółdzielczego

i nie może być mowy o jego naruszeniu przez Sąd Apelacyjny.

Wobec powyższego, rozpoznawana skarga kasacyjna okazała się nie mieć

uzasadnionych podstaw, co spowodowało jej oddalenie (art. 39814 k.p.c.).