V CSK 239/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 239/10

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 lutego 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Iwona Koper

SSN Marek Sychowicz

w sprawie z powództwa Andrzeja R.

przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej w Z.

o stwierdzenie nieważności uchwały,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 9 lutego 2011 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 4 lutego 2010 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o

kosztach postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2009 r. Sąd Okręgowy oddalił

powództwo

Andrzeja R. o uchylenie uchwały nr 11/2007 zebrania Przedstawicieli Członków

pozwanej Spółdzielni Mieszkaniowej w Z. z dnia 21 kwietnia 2007 r. wykluczającej

go ze Spółdzielni.

Sąd ustalił, że powód otrzymał w 1989 r. przydział lokatorskiego prawa do

lokalu mieszkalnego w pozwanej Spółdzielni, położonego w Z. przy ul. Ś. 2B/3.

Nie płacił jednak regularnie opłat eksploatacyjnych i spowodował powstanie

znacznych zaległości płatniczych, dlatego doszło do zasądzenia od niego na rzecz

pozwanej kwoty 2670,75 zł z należnościami ubocznymi prawomocnym wyrokiem

Sądu Rejonowego w Z. z dnia 22 listopada 2004 r. (sygn. akt

VII C 63/04),

na następnie - kwoty 5733,53 zł z odsetkami i kosztami procesu prawomocnym

wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia 13 lipca 2006 r. (sygn. akt VII Cupr.

142/06).

Egzekucja

powyższych

świadczeń

okazała

się

bezskuteczna.

Wobec niewykonywania swoich zobowiązań i działania na szkodę strony

pozwanej, powód został wykluczony ze Spółdzielni uchwałą Rady Nadzorczej nr

55/2006 z dnia 25 września 2006 r., utrzymaną w mocy uchwałą nr 11/2007

Zebrania Przedstawicieli Członków z dnia 21 kwietnia 2007 r. Odpis uchwały nr

11/2007, podjętej jednomyślnie, doręczono powodowi z pouczeniem o możliwości

zaskarżenia jej do sądu. Powód zaskarżył uchwałę do Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w G., który postanowieniem z dnia 20 listopada 2007 r. odrzucił

skargę. Powództwo w rozpoznawanej sprawie zostało wniesione dopiero w dniu

22 października 2008 r.

Sąd Okręgowy uznał powództwo za bezzasadne, ponieważ wieloletnie duże

zaległości w opłatach eksploatacyjnych (8385,65 zł na dzień 25 czerwca 2006 r.)

świadczyły o rażącym postępowaniu powoda i były uzasadnioną podstawą

wykluczenia go z członkostwa na podstawie art. 24 § 2 Prawa spółdzielczego i §

72 ust. 2 pkt 4 statutu. Powód nie wykazał, izby jego postępowanie było

usprawiedliwione i niezawinione, w szczególności w świetle procesów sądowych

zakończonych prawomocnymi wyrokami zasądzającymi oraz bezskutecznej

egzekucji.

Sąd

powołał

w wytoczeniu

się

powództwa

ponadto

o

na

uchylenie

18-miesięczne

spóźnienie

uchwały,

jest

które

powoda

nadmierne

i nieusprawiedliwione (art. 42 § 6 Prawa spółdzielczego).

W następstwie apelacji powoda, Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 4 lutego

2010 r. zmienił zasakróżony wyrok i stwierdził nieważność uchwały nr 11 zebrania

Przedstawicieli Członków SM z dnia 21 kwietnia 2007 r. oraz poprzedzającej ją

uchwały Rady Nadzorczej SM nr 55/2006 z dnia 25 września 2006 r.

Sąd odwoławczy stwierdził, że apelacja powoda nie mogłaby odnieść

zamierzonego rezultatu, gdyby przyjąć, iż domagał się on uchylenia uchwały na

podstawie art. 42 § 3 Prawa spółdzielczego. Przy podejmowaniu jej nie doszło

bowiem do uchybień proceduralnych, a powód nie wykazał okoliczności

umożliwiających nieuwzględnienie upływu terminu zaskarżenia (art. 42 § 6 i 8

Prawa spółdzielczego). Sąd doszedł jednak do konkluzji, że uważna analiza treści

pozwu wskazuje na to, iż powodowi chodziło nie o uchylenie uchwały, ale

o stwierdzenie jej nieważności wobec sprzeczności z ustawa (art. 42 § 2 i § 9

Prawa spółdzielczego). Powód powoływał się bowiem na nieuiszczenie opłat

z przyczyn niezawinionych, a wykluczenie członka ze spółdzielni może nastąpić

tylko przy potwierdzeniu jego winy umyślnej lub rażącego niedbalstwa (art. 24 § 2

Prawa spółdzielczego).

Sąd wskazał również na objęcie powoda - mającego status lokatora

-

ochroną przewidzianą w ustawie z 21 czerwca 201 r. o ochronie praw lokatorów,

mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn. Dz.U. z

2008 r., Nr 1, poz. 1). Strona pozwana nie wykazała – zdaniem Sądu – aby

uchwałę Rady Nadzorczej poprzedzały konieczne dla wykluczenia z członkostwa

czynności związane z zaleganiem w płatności opłat eksploatacyjnych.

Przy powództwie o stwierdzenie nieważności uchwały nie obowiązują

terminy

przedawnienia,

dlatego

Sąd

Apelacyjny

zadecydował

o

jego

uwzględnieniu.

Pozwana Spółdzielnia Mieszkaniowa w skardze kasacyjnej wniosła

o uchylenie wyroku odwoławczego i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania.

Skarżąca powołała się na naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

1)

art. 42 § 2 Prawa spółdzielczego przez przyjęcie, że uchwała nr 11/2007

była sprzeczna z ustawą z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw

lokatorów... (Dz.U. z 2008 r., Nr 1, poz. 1);

2)

art. 11 ust. 1 i 2 pkt 2 wymienionej wyżej ustawy przez stwierdzenie, że

pozwana

miała

obowiązek

dokonania

przed

podjęciem

uchwały

o wykluczeniu czynności przewidzianych w tej ustawie.

Przedstawiła również zarzut naruszenia prawa procesowego mającego

istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1)

art. 321 k.p.c. przez wydanie wyroku niezgodnego z żądaniem powoda;

2)

art. 386 § 1 k.p.c. przez wydanie orzeczenia zmieniającego, mimo braku

procesowych przesłanek;

3)

art. 382 i 233 k.p.c. przez uznanie, że zaległości płatnicze powoda powstały

z przyczyn przez niego niezawinionych;

4)

art. 328 § 2 k.p.c. przez niewskazanie przepisu, którego naruszenie

skutkowało nieważnością uchwały.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Uzasadniony jest przede wszystkim zarzut naruszenia art. 321 k.p.c., który

pozbawia sąd możliwości wyrokowania co do przedmiotu nieobjętego żądaniem.

Zamieszczona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sugestia, że powód żądał

stwierdzenia nieważności uchwały, nie ma oparcia ani w treści pozwu, ani

w protokole rozprawy. Andrzej R. domagał się w pozwie „uchylenia uchwały nr

11/2007

Zebrania

Przedstawicieli

Członków

Spółdzielni

Mieszkaniowej

o wykluczeniu z rejestru członków” oraz „o przywrócenie terminu w sprawie” (k.

2). Potwierdził te żądanie na rozprawie oświadczając, że „wnosi o uchylenie

uchwały wskazanej w pozwie oraz o nieuwzględnienie upływu terminu do

wniesienia powództwa o uchylenie zaskarżonej uchwały” (k. 111). Passus

o „uważnej analizie treści pozwu” nie może odnosić się do protokołu rozprawy,

który bezspornie nie został sprostowany ani uzupełniony w trybie art. 160 – 161

k.p.c. i ma treść jednoznaczną. Należy też wskazać na zasadnicze różnice między

żądaniem uchylenia uchwały (art. 42 § 3-8 Prawa spółdzielczego) a żądaniem

ustalenia nieważności uchwały (art. 42 § 2 i 9 Prawa spółdzielczego). Z żądaniem

ustalenia nieważności uchwały jest integralnie powiązane wskazanie bezwzględnie

obowiązującego przepisu ustawy, z którym koliduje kwestionowania uchwałą.

Przepisu takiego Andrzej R. nie wskazał.

Nie można zarzucać Sądowi Okręgowemu, że rozpoznał powództwo

o uchylenie uchwały zgodnie z żądaniem powoda, ponieważ takie powództwo jest

właściwym, adekwatnym środkiem obrony wykluczonego członka, o czym

świadczy treść art. 42 § 4 zd. drugie Prawa spółdzielczego. Z powództwem takim

związane

są

określone

okoliczności

faktyczne,

które

były

przedmiotem

postępowania pierwszoinstancyjnego. Rozpoznając roszczenie Andrzeja R. jako

powództwo o ustalenie nieważności uchwały, Sąd Apelacyjny nie rozpoznał

w konsekwencji istoty sprawy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia

2002 r., V CKN 962/00, niepubl.). Zasadnie przy tym strona skarżąca zauważyła,

iż Sąd Apelacyjny – nadając powództwu inny rodzajowo charakter – nie był

uprawniony do wydania wyroku reformatoryjnego (zob. art. 386 § 4 k.p.c.), tym

bardziej że takie powództwo podlegałoby dowodowej i merytorycznej weryfikacji,

z zachowaniem procesowych uprawnień stron. Należało w konsekwencji uchylić

zaskarżony wyrok i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania (art. 398 5 § 1

k.p.c. w związku z art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. i art. 108 § 2 k.p.c.).