V CSK 209/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 209/10

POSTANOWIENIE

Dnia 18 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z powództwa U. R.

przeciwko Instytutowi „C.(...)” w Ł. i Zakładowi Ubezpieczeń S.A. w W.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 listopada 2010 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroków Sądu Apelacyjnego z dnia 3

października 2008 r. oraz z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt I ACa (…),

1)

odrzuca skargę kasacyjną w części zaskarżającej wyrok Sądu Apelacyjnego

z dnia 3 października 2008 r., sygn. akt I ACa (…), a w pozostałym zakresie

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2)

nie obciąża powódki kosztami postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Skarga kasacyjna powódki podlegała odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c.

w zw. z art. 3986 § 2 k.p.c. w części zaskarżającej wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 3

października 2008 r., wobec wniesienia jej z uchybieniem terminu określonego w art.

3985 § 1 k.p.c., licząc od dnia doręczenia z uzasadnieniem wskazanego wyroku stronie

skarżącej. Wszczęcie wnioskiem powódki postępowania o uzupełnienie tego wyroku nie

miało wpływu na modyfikację biegu terminu do zaskarżenia tego wyroku skargą

kasacyjną.

Ponieważ z mocy art. 351 § 3 k.p.c. orzeczenie uzupełniające wyrok zapada co

do zasady w postaci wyroku, przeto skarga kasacyjna była dopuszczalna od takiego

wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 3 grudnia 2009 r. sygn. akt I ACa (…).

Jednakże w części zaskarżającej wyrok z dnia 3 grudnia 2009 r. skarga

kasacyjna nie spełnia wskazanych w niej przesłanek ustawowych z art. 398 9 § 1 pkt 1, 3

i 4, a pozwalających Sądowi Najwyższemu na przyjęcie jej do rozpoznania.

Skarżąca nie wykazała wystąpienia istotnego zagadnienia prawnego, ponieważ o

wystąpieniu tej przesłanki nie świadczy przytoczenie kilku orzeczeń Sądu Najwyższego

bez jednoczesnego wyraźnego wyartykułowania samej istoty zagadnienia prawnego i

uzasadnienia jego wystąpienia przez wskazanie pogłębionej argumentacji prawnej, która

nie może stanowić powtórzenia uzasadnienia zarzutów sformułowanych w ramach

przytoczonych podstaw kasacyjnych.

Wbrew stanowisku skarżącej nie wystąpiła również przesłanka z art. 398 9 § 1 pkt

3 k.p.c. w postaci nieważności postępowania apelacyjnego. Pozytywne rozpoznanie

apelacji

pozwanego

ad.

Ubezpieczyciela

w

sytuacji

braku

prawidłowego

powiadomienia o terminie rozprawy odpowiadającego z nim in solidum pozwanego ad. 1

Instytutu, nie świadczy o nieważności postępowania odwoławczego z powodu

pozbawienia ostatnio wymienionego pozwanego możliwości obrony jego praw. Zważyć

bowiem należy, że pozwany ad.1 Instytut nie wniósł apelacji, a uczynił to jedynie

pozwany ad. 2 Ubezpieczyciel, zatem rezygnacja pozwanego ad. 2 Instytutu z

samodzielnego wszczynania postępowania apelacyjnego była przejawem świadomego

wyboru sposobu obrony swoich praw.

Nie można też podzielić stanowiska skarżącej, która upatruje oczywistej

zasadności

skargi

kasacyjnej

w

zarzucie

oczywistego

naruszenia

przepisów

postępowania mającego skutkować pozbawieniem nie jej, ale strony przeciwnej

możliwości obrony. O tym, że skarga kasacyjna nie jest oczywiście uzasadniona

świadczy choćby okoliczność, że oddalenie powództwa w zakresie określonym w

sentencji wyroku uzupełniającego z dnia 3 grudnia 2009 r. było paradoksalnie zgodne z

brzmieniem wniosku powódki z dnia 16 października 2009 r., w którym powódka wniosła

o uzupełnienie wyroku „... przez rozstrzygnięcie w oddaleniu powództwa w pozostałym

zakresie...”.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 398 9

§ 2 k.p.c.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c.