V CSK 198/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 198/09

POSTANOWIENIE

Dnia 27 października 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z wniosku Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta R.

przy uczestnictwie M.P. i Gminy Miasta R.

o rozgraniczenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 października 2009 r.,

na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki M.P.

od postanowienia Sądu Okręgowego w G.

z dnia 17 lutego 2009 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę kasacyjną i orzeka, że każdy uczestnik ponosi

koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.

Uzasadnienie

Uczestnik postępowania M.P. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia

Sądu Okręgowego w G. z dnia 17 lutego 2009 r. zarzucając temuż Sądowi rażące

naruszenie przepisu art. 286 i 287 k.p.c. przez zaniechanie powołania innego

biegłego, mimo istotnych zastrzeżeń uczestniczki do opinii biegłego sądowego, a w

tym przede wszystkim oparcie opinii na danych niezgodnych ze stanem

rzeczywistym, oraz rażące naruszenie przepisów postępowania - art. 233 § 1 i 2

k.p.c. przez błędną ocenę okoliczności faktycznych oraz dowolne i błędne ustalenia

przez przyjęcie zupełnie bezpodstawnie, że były podstawy do rozgraniczenia ustalenia granicy między nieruchomościami w sposób ustalony orzeczeniem Sądu

Rejonowego w R., podczas, gdy nie było ku temu podstaw, a były wręcz podstawy

do odmiennych ustaleń.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna będąca nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a zarazem

kwalifikowanym

pismem

procesowym

powinna,

w

szczególności

zawierać

przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 398 4 § 1 pkt 2 k.p.c.).

Skarżący powinien zatem wskazać, że opiera skargę na podstawie naruszenia

przepisów prawa materialnego lub naruszenia przepisów postępowania (art. 398 3

§ 1 k.p.c.) i w ramach tak określonych podstaw sformułować odpowiednie zarzuty.

Skarga, która nie czyni zadość powyższym wymaganiom dotknięta jest brakiem

nieusuwalnym i podlega odrzuceniu a limine (art. 3986 § 2 i 3 k.p.c.).

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie została oparta na ustawowych

podstawach. Skarżąca formułując zarzuty w ramach drugiej podstawy kasacyjnej

zakwestionowała ustalenia faktyczne i ocenę dowodów dokonaną przez Sąd drugiej

instancji. W szczególności skarżąca zakwestionowała wiarygodność i moc

dowodową opinii biegłego A.S. Zważyć jednak należy, że w świetle wyraźnego

brzmienia art. 3983 § 3 k.p.c. formułowanie takich zarzutów jest niedopuszczalne.

W

postępowaniu

kasacyjnym

kontroli

podlega

postępowanie

dowodowe

przeprowadzone przez Sąd drugiej instancji, a zarzuty formułowane pod adresem

tego Sądu mogą dotyczyć wyłącznie ewentualnych uchybień, których dopuścił się

Sąd na etapie dopuszczania lub przeprowadzania dowodów. Ocena wyników

postępowania dowodowego usuwa się spod kontroli kasacyjnej, podobnie jak

ocena ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę faktyczną zaskarżonego

rozstrzygnięcia.

Skarżąca

nie

podnosi

takich

zarzutów,

które

w sposób

dopuszczalny obnażałyby błędy Sądu Okręgowego popełnione na etapie

postępowania dowodowego. Twierdzenie natomiast, że Sąd dopuścił się obrazy art.

286 i art. 287 k.p.c. jest całkowicie gołosłowne i zmierza w istocie do

zakwestionowania oceny dowodów i dokonanych przez sąd ustaleń faktycznych.

Tak sformułowane zarzuty nie mieszczą się w ramach ustawowych podstaw

kasacyjnych, a wobec niepodniesienia przez skarżąca takich zarzutów, które

mieściłyby się w ramach zakreślonych przez ustawę podstaw skargę należy uznać

za pozbawioną jednego z elementów konstrukcyjnych (art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.).

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 6 § 2 i 3

k.p.c. w zw. z art. 3984 § 1 pkt 2 i art. 3983 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji,

rozstrzygając o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z art. 520 § 1 k.p.c.

w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c.