V CSK 185/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 185/11

POSTANOWIENIE

Dnia 31 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Wojciech Katner

w sprawie z powództwa Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w B. i z

powództwa Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w W.

przeciwko Spółdzielni STW w B.

o uchylenie uchwały,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 stycznia 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powodowej Gminnej Spółdzielni "Samopomoc

Chłopska" w B.

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 22 grudnia 2010 r.,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2010 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację powódki

Gminnej Spółdzielni Samopomoc Chłopska w B. oraz apelację powódki Gminnej

Spółdzielni Samopomoc Chłopska w W. od wyroku Sądu Okręgowego w J. z dnia

12 października 2010 r. w sprawie z dwu powództw wniesionych przeciwko

Spółdzielni STW w B. o uchylenie uchwały pozwanej Spółdzielni nr … z dnia 22

grudnia 2009 r. ustalającej termin uzupełnienia udziałów pozwanej na dzień 31

marca 2010 r. Zarówno Sąd pierwszej instancji, jak i Sąd Apelacyjny uznał

roszczenia powódek za bezzasadne, głównie ze względu na nie wykazanie, z jakim

przepisem prawa kwestionowana uchwała pozwanej pozostaje w sprzeczności.

W skardze kasacyjnej powódki Gminnej Spółdzielni Samopomoc Chłopska

w B. zarzuca się zaskarżonemu wyrokowi - przytaczając petitum skargi - „obrazę

art. 42 § 3 ustawy Prawo spółdzielcze oraz art. 99 k.p.c. w związku

z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców

prawnych i art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c., a także istnienie zagadnienia prawnego

budzącego wątpliwości i wymagającego dokonania wykładni zgodnie z art. 398 9 § 1

pkt 2 k.p.c." Skarżąca poprzedza to zdaniem wstępnym, że podane sformułowanie

stanowi „podstawy skargi kasacyjnej oraz podstawy wniosku o przyjęcie skargi do

rozpoznania". Skarżąca wnosi o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania.

W przepisach Kodeksu postępowania cywilnego nie ma oczywiście wzorca,

jak ma prezentować się skarga kasacyjna, jest tylko szczegółowo określone, jakie

ma zawierać elementy oraz jakie mają być spełnione warunki prawne, aby skarga

mogła zostać przyjęta do rozpoznania (art. 3984 § 1 i 3 oraz art. 3989 § 1 k.p.c.).

Jest też wskazane, że skarga powinna zawierać wniosek wraz z uzasadnieniem

o przyjęcie jej do rozpoznania (art. 3984 § 2 k.p.c.). W orzecznictwie i doktrynie jest

od lat utrwalone stanowisko, zarówno co do wyodrębnienia wniosku i jego treści,

jak i sposobów wykazania przesłanek uprawniających Sąd Najwyższy do przyjęcia

skargi, zgodnie z art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c. Bardzo liczne orzeczenia Sądu

Najwyższego w tym względzie oraz poglądy doktryny, wyrażone w komentarzach,

podręcznikach i monografiach odnoszących się do skargi kasacyjnej, jej charakteru

prawnego w postępowaniu cywilnym i podstaw są powszechnie dostępne i powinny

być znane każdemu prawnikowi wykonującemu zawód związany ze stosowaniem

odpowiednich przepisów, w tym radcom prawnym reprezentującym strony

w postępowaniach sądowych. Przytaczanie przykładów tych orzeczeń oraz

stanowiska doktryny jest więc zbędne.

Przedłożone

przez

profesjonalnego

pełnomocnika

powódki

pismo

zatytułowane „skarga kasacyjna powoda ad 1" nie spełnia żadnego warunku skargi,

tak dalece, że nie nadaje się nawet do zwrócenia w celu uzupełnienia braków

skargi, w zakresie w jakim dopuszczają to przepisy postępowania. Pełnomocnik

zamieścił bowiem odpowiednie słowa w swoim piśmie, z których ma wynikać,

że podstawą skargi jest naruszenie prawa materialnego (Prawa spółdzielczego),

choć jest to złączone z zaskarżeniem kosztów, a więc rozstrzygnięcia będącego

postanowieniem zawartym w wyroku, które zaskarża się, jeśli to jest w ogóle

dopuszczalne - zażaleniem. Wniosek o przyjęcie skargi mieścić się ma

prawdopodobnie, według autora w końcowym fragmencie petitum skargi, w którym

pisze

„a

także

istnienie

zagadnienia

prawnego

budzącego

wątpliwość

i wymagającego dokonania wykładni", co ma znajdować wyjaśnienie w akapicie

uzasadnienia

w

kwestii

zgodności

uchwały

pozwanej

z

art.

Prawa

spółdzielczego, jako jedynym powołanym przepisem. Nie towarzyszy temu żaden

wywód prawny, który by uzasadniał potrzebę wykładni tego przepisu, poparty

zgłoszonymi wątpliwościami, rozbieżnym stanowiskiem orzecznictwa i doktryny

oraz choćby sformułowaniem zagadnienia prawnego, stosownie do wymagań

stawianych przez art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Uzasadnienie skargi ogranicza się

właściwie tylko do polemizowania z ustaleniami faktycznymi i ocenami Sądu drugiej

instancji, co samo w sobie nie może stanowić podstawy skargi kasacyjnej (art. 398 3

§ 3 k.p.c.). Ostatni akapit zaledwie półstronicowego uzasadnienia skargi kasacyjnej

dodatkowo świadczy o myleniu przez jej autora postępowania kasacyjnego,

dotyczącego prawomocnego orzeczenia sądowego z kontrolą instancyjną, podczas

gdy postępowanie przed Sądem Najwyższym nie stanowi trzeciej instancji sądowej.

Nie są więc zawarte w skardze żadne argumenty, które mogłyby w fazie tzw.

przedsądu przemawiać nie tylko za jej przyjęciem do rozpoznania, ale w ogóle za

skargę

sformułowaną

zgodnie

z

przytoczonymi

na

wstępie

przepisami

postępowania cywilnego.

Zachowując daleko posuniętą powściągliwość należy wyrazić dezaprobatę

co do formy i treści przedłożonej skargi kasacyjnej, zarówno ze względu na

przyczyny wymagania jej sporządzenia tylko przez profesjonalnego pełnomocnika

(art. 871 § 1 k.p.c.), w tym wypadku uczynienia tego przez radcę prawnego, jak

i skierowania jej w taki właśnie sposób do najwyższego organu sądowego

w Polsce.

Z tych względów na podstawie art. 3986 § 2 i 3 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzucił

skargę kasacyjną.

jw