V CSK 172/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 172/15 POSTANOWIENIE Dnia 9 października 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z wniosku K. S.‎przy uczestnictwie H. S., A. T. i Z. T.‎o zmianę postanowienia o stwierdzenie nabycia spadku po A. T.,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 października 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki H. S. od postanowienia Sądu Okręgowego w Katowicach‎z dnia 22 września 2014 r., sygn. akt III Ca 983/13, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od H.S. na rzecz K.S. kwotę 120,- (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia.Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym.

W wypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01 OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, niepubl.). Dla skutecznego natomiast powołania w skardze przesłanki określonej w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej.

Zarówno treść przedstawionego zagadnienia prawnego, jak i argumentacja powołana w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie prowadzi do stwierdzenia, że wystąpiła przesłanka określona w punkcie pierwszym. Powołanie się na jej zaistnienie wymaga bowiem sformułowania zagadnienia prawnego, a temu wymogowi skarżący nie podołał przedstawiając problemy prawne w sposób ogólny i opisowy, nie odpowiadający wymogowi sformułowania zagadnienia „do rozstrzygnięcia” (art. 390 § 1 k.p.c.), czyli wyznaczającego dwie możliwe odpowiedzi.

Na etapie badania przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania Sąd Najwyższy nie analizuje zasadności podstaw skargi kasacyjnej, nie mniej jednak rozważa, czy pozostają one w związku z przytoczonymi przez skarżącego przesłankami jej przyjęcia. Do rozstrzygnięcia w postępowaniu kasacyjnym zagadnień prawnych sformułowanych jako przesłanki przyjęcia skargi może dojść bowiem jedynie wtedy, gdy wskazane przez skarżącego podstawy skargi kasacyjnej pozwalają na ich ocenę i sformułowanie na nie odpowiedzi. Zarzut naruszenia art. 679 § 1 k.p.c. w zw. z art. 232 i 382 w powiązaniu z art. 233 § 1 k.p.c. uzasadniony przekroczeniem granic swobodnej jego oceny nie może być skutecznie podniesiony w ramach podstaw kasacyjnych a przedstawione zagadnienie prawne nie może być przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego z uwagi na treść art. 3983 § 3 i 39813 § 2 in fine k.p.c. Ponadto uzasadnienie wniosku nie zawiera żadnych wywodów co do wykazania przesłanki określonej w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c.Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.), o kosztach rozstrzygając zgodnie z art. 108 § 1 k.p.c. i 520 § 3 w zw. z art. 391 § 1 i 39821 k.p.c. oraz § 9 pkt 2 i § 13 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.

U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.). l.n