V CSK 171/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 171/16 POSTANOWIENIE Dnia 19 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z wniosku G. P. i W. O. ‎przy uczestnictwie P. Spółki Akcyjnej w K. ‎o ustanowienie służebności przesyłu,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 października 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w B. ‎z dnia 14 grudnia 2015 r., sygn. akt II Ca (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od wnioskodawców na rzecz uczestniczki postępowania kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną ‎do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości ‎lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie wnioskodawca wniósł skargę kasacyjną, a jako uzasadnienie wniosku ‎o przyjęcie jej do rozpoznania powołał się na oczywistą zasadność skargi.

Ma ona wynikać z braku ustaleń faktycznych co do tego, przeciwko komu miałoby ‎biec zasiedzenie służebności. Tymczasem skarżący twierdzi, że w chwili przyjętej ‎przez Sądy za początek biegu zasiedzenia – gdy linia energetyczna weszła ‎do eksploatacji – właścicielem nieruchomości był Skarb Państwa, a właścicielem linii był również Skarb Państwa – przedsiębiorca państwowy bez samodzielności prawnej. Nie mogło być zatem mowy o posiadaniu służebności, bo właściciel nieruchomości, także za pośrednictwem niesamodzielnych prawnie podmiotów, może z niej korzystać w dowolnym zakresie.

Co więcej, zasiedzenie takiej nieruchomości do 1990 r. było w ogóle prawnie wyłączone. Rzeczywiście zasiedzenie służebności gruntowej biegnie w odniesieniu do konkretnej nieruchomości. Gdyby przyjąć, że rację ma skarżący, iż w chwili włączenia linii przesyłowej do użytkowania nieruchomość była własnością Skarbu Państwa, ‎to rzeczywiście od tego momentu nie mogło biec zasiedzenie. Jest to jednak ewidentny zarzut dotyczący ustaleń faktycznych, a ściślej: braku takich ustaleń. Skoro nie może być to podstawą skargi kasacyjnej, to tym bardziej nie może być podstawą wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania i twierdzenia, że jest ona oczywiście uzasadniona.

W niniejszej sprawie znamienne jest to, że skarżący nie podnosił wcześniej takiego zarzutu, a powinien to uczynić w apelacji. Pasywność wnoszącego skargę kasacyjną na wcześniejszych etapach postępowania ‎oraz wyłączenie dopuszczalności kwestionowania ustaleń faktycznych ‎(w tym oczywiście braku takich ustaleń) na etapie postępowania kasacyjnego, przemawiają zatem za odmową przyjęcia skargi do rozpoznania.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. aj