V CSK 167/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 167/10

POSTANOWIENIE

Dnia 22 października 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z powództwa J. K.

przeciwko Syndykowi Masy Upadłości Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością „I.(...)”

w B. – A. S., A. N., M. N. i A. N.

o uznanie czynności prawnych za nieważne,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 października 2010 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 4 grudnia

2009 r., sygn. akt I ACa (…),

odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od powoda na rzecz pozwanych A. N. i M. N.

kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w sprawie z powództwa J. K. przeciwko Syndykowi Masy

Upadłości Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością „I.(...)” w B., A. S., A. N., M. N. i A.

N., o uznanie czynności prawnych za nieważne wyrokiem z 4 grudnia 2009 r. oddalił

apelację powoda od wyroku Sądu Okręgowego w B. z 8 lipca 2009 r., I C (…).

Powód od powyższego wyroku wniósł skargę kasacyjną. Zaskarżając go w

całości wniósł o jego uchylenie oraz uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji w całości

i o uwzględnienie żądań pozwu w całości, względnie o przekazanie przedmiotowej

sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem prawnym wnoszonym przez stronę

poza tokiem instancji, którego celem jest kontrola legalności prawomocnych orzeczeń

sądu drugiej instancji. Skarga kasacyjna jest też kwalifikowanym pismem procesowym,

o podwyższonych w stosunku do innych pism wymaganiach formalnych. Według art.

3984 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać: 1) oznaczenie orzeczenia, od którego

jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, 2)

przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, 3) wniosek o uchylenie lub

uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany.

Oprócz tych wymagań skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie do

rozpoznania i jego uzasadnienie, a nadto powinna czynić zadość wymaganiom

przewidzianym dla pisma procesowego, a w sprawach o prawa majątkowe powinna

zawierać również oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia.

Artykuł 3984 k.p.c. w zakresie, w którym wskazuje na obowiązek przytoczenia

podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należy odczytywać w związku z art. 398 3 § 1

k.p.c., w myśl którego skargę kasacyjną strona może oprzeć na podstawie naruszenia

prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub na

podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny

wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna, która nie spełnia wymagań określonych w art. 398 4 § 1 k.p.c.,

w szczególności, nie zawiera przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia

podlega odrzuceniu przez sąd drugiej instancji (art. 398 6 § 2 k.p.c.), a w wypadku jej nie

odrzucenia przez ten sąd podlega odrzuceniu, przez Sąd Najwyższy (art. 398 6 § 2

k.p.c.).

W utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że wymóg

przytoczenia podstaw kasacyjnych zostaje spełniony, gdy podniesione w skardze

kasacyjnej zarzuty zostały skonkretyzowane przez odniesienie ich do wyraźnie

określonych przepisów prawa, które w ocenie skarżącego zostały naruszone.

Obowiązkiem skarżącego jest wskazanie, poza naruszonymi przepisami, także sposobu

ich naruszenia (błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie), zaś w wypadku

zarzutów naruszenia przepisów postępowania także wykazanie, że uchybienie to mogło

mieć istotny wpływ na wynik sprawy (zob. np. wyrok SN z 5 czerwca 1998 r., III CKN

534/97, nie publ.; wyrok SN z 6 sierpnia 1998 r., I CKN 335/98, nie publ.; wyrok SN z 29

czerwca 2004 r., II CK 367/03, nie publ.; wyrok SN z 29 marca 2006 r., IV CSK 165/05,

nie publ.). W konsekwencji przyjmuje się, że niewskazanie naruszonego przepisu

postępowania, sposobu jego naruszenia oraz wpływu naruszenia na wynik sprawy jest

równoznaczne z niepowołaniem tej podstawy kasacyjnej (postanowienie SN z 31

października 2005 r., IV CK 385/05, nie publ.). Z kolei zgłoszenie przez skarżącego w

skardze kasacyjnej wyłącznie zarzutu naruszenia przepisów postępowania w sposób,

który nie odpowiada powyższym wymogom, nie jest przytoczeniem podstawy

kasacyjnej, zaś wobec nie przytoczenia innych zarzutów rodzi konieczność odrzucenia

skargi kasacyjnej przez sąd drugiej instancji, a w braku takiego orzeczenia przez Sąd

Najwyższy (zob. postanowienie SN z 5 grudnia 1997 r., III CKN 491/97, nie publ.). Z

punktu widzenia poprawności przytoczenia podstaw kasacyjnych nie bez znaczenia jest

również to, że podstawę skargi kasacyjnej stanowić mogą jedynie te przepisy, które w

tej podstawie, a nie w dowolnym miejscu wywodów jej uzasadnienia, zostały wskazane

(wyrok SN z 16 czerwca 2000 r., IV CKN 58/00, nie publ.). Inaczej rzecz ujmując,

przytoczenie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej np. przepisów prawa procesowego, nie

oznacza, że skarga kasacyjna została oparta na drugiej podstawie kasacyjnej (zob.

wyrok SN z 23 stycznia 2002 r., II CKN 576/99, nie publ.).

W niniejszej sprawie powód nie sprostał obowiązkowi przytoczenia podstaw

kasacyjnych. W tym zakresie ograniczył się do gołosłownego stwierdzenia, że: „opiera

skargę na tej podstawie, że doszło do rażącego naruszenia przepisów postępowania

przez Sądy obu instancji, co niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy”. Skarżący nie

wskazał natomiast konkretnych przepisów prawa procesowego cywilnego oraz sposobu

ich naruszenia, a nadto nie wykazał, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na

wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 6 § 3 k.p.c.

orzekł jak na wstępie, rozstrzygając o kosztach postępowania zgodnie z art. 98 § 1, 3

k.p.c. i art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c.