V CSK 165/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 165/09

POSTANOWIENIE

Dnia 7 października 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z powództwa R. Sp. z o.o.

przeciwko Powiatowi K.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 października 2009 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 5 grudnia 2008 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od pozwanego na rzecz

powoda kwotę 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu

kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Pozwany Powiat K. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 5 grudnia 2008 r., zmieniającego w pkt I wyrok Sądu Okręgowego w O. z

dnia 3 września 2008 r. Skarżący zarzucił Sądowi drugiej instancji naruszenie

prawa materialnego przez niewłaściwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie

szczegółowo wskazanych w skardze postanowień wiążącej strony umowy, a nadto

naruszenie prawa procesowego, tj. art. 233 k.p.c. przez dowolną i wybiórczą ocenę

dowodów, z pominięciem pozostałych dowodów.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna będąca nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a zarazem

kwalifikowanym

pismem

procesowym

powinna,

w

szczególności

zawierać

przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.).

Skarżący powinien zatem wskazać, że opiera skargę na podstawie naruszenia

przepisów prawa materialnego lub naruszenia przepisów postępowania (art. 398 3

§ 1 k.p.c.) i w ramach tak określonych podstaw sformułować odpowiednie zarzuty.

Skarga, która nie czyni zadość powyższym wymaganiom dotknięta jest brakiem

nieusuwalnym i podlega odrzuceniu ad limine (art. 3986 § 2 i 3 k.p.c.).

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie została oparta na ustawowych

podstawach. Twierdzenie skarżącego, że doszło do naruszenia prawa materialnego

przez niewłaściwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie pozostało gołosłowne.

Skarżący nie przytoczył przepisów prawa, którym rzekomo uchybił Sąd drugiej

instancji i nie wyjaśnił na czym ewentualne uchybienia miałyby polegać. W ramach

pierwszej podstawy kasacyjnej przytoczył natomiast szereg postanowień wiążącej

strony umowy wskazując, że Sąd dopuścił się ich błędnej wykładni i niewłaściwego

zastosowania. Postanowienia umowy nie mają jednak charakteru normatywnego,

nie stanowią części obowiązującego porządku prawnego i nie mogą być

utożsamiane z przepisami prawa, a co za tym idzie nie można w oparciu o nie

formułować zarzutów. Z kolei w ramach drugiej podstawy kasacyjnej skarżący

zarzucił naruszenie art. 233 k.p.c. przez dowolną i wybiórczą ocenę dowodów, co

jest niedopuszczalne w świetle wyraźnego brzmienia art. 3983 § 3 k.p.c.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 6 § 2 i 3

k.p.c. w zw. z art. 3984 § 1 pkt 2 i art. 3983 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji,

rozstrzygając o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z art. 98 § 1, 3 k.p.c.,

art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c.