Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
V CSK 156/20 AI generated

V CSK 156/20 · Sąd Najwyższy

Case Number V CSK 156/20
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub’ skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie skargę kasacyjną ponownie wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich (jeszcze wcześniej wniósł skargę kasacyjną sam pozwany, co wyłączałoby dopuszczalność wniesienia skargi przez RPO stosownie do art. 3981 § 2 k.p.c., jednakże potem pozwany cofnął skargę, a wywołane nią postępowanie zostało umorzone).

Legislator headnote

AI generated

art. 3989 § 1 k.p.c, art. 3981 § 2 k.p.c, art. 244 k.p.c; V CSK 156/20 · Sąd Najwyższy: Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub’ skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie skargę kasacyjną ponownie wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich (jeszcze wcześniej wniósł skargę kasacyjną sam pozwany, co wyłączałoby dopuszczalność wniesienia skargi przez RPO stosownie do art. 3981 § 2 k.p.c., jednakże potem pozwany cofnął skargę, a wywołane nią postępowanie zostało umorzone).

Keywords

AI generated
lack of prosecutorial standing credible documentation reopening of the file standing against building permit provisional setting aside of opposition statement of defence

Cited Legislation

AI generated
art. 3989 § 1 k.p.c
art. 3981 § 2 k.p.c
art. 244 k.p.c
Po pierwsze, ma ona wynikać z oczywistego naruszenia art. 244 k.p.c.
AI generated
II KK 484/24
Postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2023 r.
II KZ 14/21
Sygn. akt II KZ 14/21 POSTANOWIENIE Dnia 13 kwietnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek w sprawie R. G., oskarżonego o czyn z art. 64 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 13 kwietnia 2021 r., zażalenia obrońcy oskarżonego na zarządzenie Przewodniczącego V Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w P. z dnia 25 lutego 2021 r., V WSU (…), o odmowie przyjęcia skargi obrońcy oskarżonego na wyrok Sądu Okręgowego w P. z dnia 4 grudnia 2020 r., sygn. akt V Ka (…), w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie I tego wyroku, uchylającego w stosunku do oskarżonego wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia 17 lipca 2019 r., II K (…), i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k postanowił uchylić zaskarżone zarządzenie.
I NSNc 263/22
K. 12 kwietnia 2019 r. wniósł do Sądu Okręgowego w Przemyślu pozew o rozwód przeciwko małżonce A. K., domagając się ostatecznie rozwiązania małżeństwa przez rozwód z winy małżonki.Pozwana A. K. 14 czerwca 2019 r. wniosła odpowiedź na pozew i finalnie zawnioskowała o rozwiązanie małżeństwa z winy powoda. Sąd Okręgowy w Przemyślu po przeprowadzeniu rozprawy 28 października 2019 r., sygn. I C 264/19 wydał wyrok, w którym orzekł rozwód małżeństwa z winy obu stron.Pozwana, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, wniosła 5 grudnia 2019 r. apelację od ww. orzeczenia Sądu Okręgowego w Przemyślu domagając się jego zmiany w zakresie pkt 1 poprzez orzeczenie rozwodu z wyłącznej winy powoda W.
III KS 6/24
Sąd Okręgowy w Krakowie wyrokiem z dnia 9 listopada 2023 r., sygn.
II NSNc 289/24
Pismem z 27 marca 2024 r. Rzecznik Praw Obywatelskich wniósł skargę nadzwyczajną od nakazu zapłaty z 2 stycznia 2017 r. wydanego przez Sąd Okręgowy w Zielonej Górze w postępowaniu nakazowym w sprawie o sygn. I Nc 363/16 z powództwa Banku S.A. z siedzibą w G. przeciwko M. O. i J. O. o zapłatę, domagając się uchylenia nakazu zapłaty w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.Na podstawie art. 89 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 2024 r., poz. 622 z zm.; dalej jako u.SN) Rzecznik zarzucił zaskarżonemu nakazowi zapłaty:1.naruszenie zasady ochrony konsumenta ustanowionej w art. 76 Konstytucji w zw. z art. 9 Konstytucji poprzez: niezapewnienie właściwej ochrony sądowej pozwanym konsumentom, będącym słabszą stroną stosunku prawnego, ograniczenie się przez Sąd do stosowania wyłącznie przepisów ustawy Kodeks postępowania cywilnego, bez uwzględnienia konsumenckiej natury podstawowego stosunku prawnego i co za tym idzie, przepisów o ochronie konsumenta zgodnie z ochroną wynikającą z prawa unijnego, a w szczególności Dyrektywy 93/13, nakazujących Sądowi z urzędu zbadanie w toku postępowania nakazowego postanowień umowy kredytu pod kątem ich abuzywności;2.naruszenie prawa do zapewnienia odpowiednio ukształtowanej procedury sądowej zgodnie z wymogami określonymi w art. 45 ust. 1 Konstytucji jako sprawiedliwości proceduralnej, poprzez brak rozpoznania sprawy przez niezawisły i niezależny Sąd i wydanie rozstrzygnięcia w ramach postępowania nakazowego, które będąc postępowaniem o charakterze uproszczonym nie pozwoliło właściwie zbadać okoliczności sprawy i w konsekwencji doprowadziło do wydania niesprawiedliwego rozstrzygnięcia;Na podstawie art. 89 § 1 pkt 2 u.SN Rzecznik zarzucił zaskarżonemu nakazowi także :1.rażące naruszenie prawa procesowego, tj. art. 485 § 3 k.p.c. w zw. z art. 486 § 1 k.p.c. (według stanu prawnego na dzień orzekania) przez ich niewłaściwe zastosowanie i wydanie orzeczenia na podstawie wyciągu z ksiąg bankowych podpisanego przez osoby upoważnione do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych banku i opatrzonego pieczęcią banku oraz dowodu doręczenia dłużnikowi pisemnego wezwania do zapłaty, podczas gdy z uwagi na wątpliwości dotyczące stosunku podstawowego nie było podstaw do wydania nakazu zapłaty, a sąd był zobowiązany do skierowania sprawy na rozprawę, czego zaniechał;2.rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3851 § 1 w zw. z art. 3851 § 3 (t.j.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V CSK 156/20 POSTANOWIENIE Dnia 3 lipca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa H. B. ‎przeciwko A. S. ‎o ochronę dóbr osobistych i zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 lipca 2020 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej Rzecznika Praw Obywatelskich od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 27 maja 2019 r., sygn. akt I ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. nie obciąża Rzecznika Praw Obywatelskich kosztami postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub’ skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie skargę kasacyjną ponownie wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich (jeszcze wcześniej wniósł skargę kasacyjną sam pozwany, co wyłączałoby dopuszczalność wniesienia skargi przez RPO stosownie do art. 3981 § 2 k.p.c., jednakże potem pozwany cofnął skargę, a wywołane nią postępowanie zostało umorzone).

Wskazując, że sąd orzeka biorąc pod uwagę stan sprawy z chwili orzekania, przyjąć trzeba możność rozpoznania tej skargi (brak podstaw do jej odrzucenia). Jako uzasadnienie dla przyjęcia skargi do rozpoznania RPO wskazał oczywistą zasadność skargi. Po pierwsze, ma ona wynikać z oczywistego naruszenia art. 244 k.p.c. przez poddanie swobodnej ocenie dowodów dokumentów UB, zamiast uznania ich za dokumenty urzędowe, po drugie - z oczywiście nieprawidłowego uznania, że działanie pozwanego było bezprawne. Trzeba jednak zauważyć, że zarówno ustalenie stanu faktycznego, jak i ocena dowodów w ogóle nie podlegają badaniu w postępowaniu kasacyjnym, a właśnie tych materii dotyczą zagadnienia mające uzasadnić przyjęcie skargi do rozpoznania.

Skoro zagadnienia takie nie mogą być skuteczną podstawą skargi, to tym bardziej nie mogą uzasadniać przyjęcia jej do rozpoznania. Dodać przy tym trzeba, że lektura uzasadnienia nie dowodzi, aby w sposób oczywiście nieprawidłowy zastosowano prawo. Akta tworzone przez UB to dokumenty specyficzne, wielokrotnie podkreślano celowe ich fałszerstwa, zatem co najmniej dopuszczalne jest poddanie ich przez sąd swobodnej ocenie w okolicznościach konkretnej sprawy w miejsce automatycznego nadawania im statusu dokumentu urzędowego. Podobnie sporna może być ad casum ocena bezprawności działania konkretnego działania naruszającego dobra osobiste.

Ze stanowiskiem Sądu II instancji w obu tych kwestiach zajętym w sprawie można oczywiście polemizować, jednakże nie jest ono oczywiście nieprawidłowe. W tym stanie rzeczy brak podstaw do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Natomiast działanie RPO w interesie publicznym, w kontekście obrony wartości, jaką jest swoboda prowadzenia badań naukowych, uzasadnia nieuwzględnienie zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosku o zasądzenie kosztów procesowych.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. jw