V CSK 141/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 141/08

POSTANOWIENIE

Dnia 28 sierpnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z powództwa W. K. i J. A.

przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Rejonowego w M.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 sierpnia 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 10

października 2007 r., sygn. akt I ACa (…),

odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od skarżących na rzecz Skarbu Państwa Prezesa Sądu Rejonowego w M. 1800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem

zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 10 października 2007 r. oddalił apelację

powodów W. K. i J. A. od wyroku Sądu Okręgowego w K.

W opartej na obu podstawach skardze kasacyjnej powodowie wnosili o uchylenie

w całości wyroku Sądu Apelacyjnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

Sądowi Okręgowemu, względnie o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie żądanej

pozwem kwoty. Wnosili również o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania,

podnosząc, że jest ona oczywiście uzasadniona, a jej uzasadnienie wynika z istnienia

potrzeby wykładni przepisów dotyczących zasad prowadzenia postępowania w trybie

ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania

sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2004 r. Nr 179,

poz. 1843).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wymagania

konstrukcyjne,

dotyczące

skargi

kasacyjnej,

zostały

przez

ustawodawcę określone w sposób szczególny, odmienny od zwykłych środków

zaskarżenia, jak apelacja lub zażalenie. Trzeba zauważyć, że w świetle obowiązujących

przepisów kodeksu postępowania cywilnego, postępowanie przed Sądem Najwyższym

wykracza już poza kontrolę instancyjną, toczy się odrębnie, po uprawomocnieniu się

orzeczenia. Muszą zatem istnieć szczególne powody, dla których ma nastąpić jego

wzruszenie.

Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać: oznaczenie

orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w

całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie oraz wniosek o

uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego

uchylenia i zmiany. Są to wymagania konstrukcyjne, bez spełnienia których środek taki

nie jest skargą i z tego względu braki te nie podlegają uzupełnieniu.

Wniesiona przez pełnomocnika skarżących skarga kasacyjna nie spełnia wymagań

określonych w art. 3984 § 1 pkt 2 i pkt 3 k.p.c.

W skardze przytoczono podstawy kasacyjnej, jednak brak ich uzasadnienia,

pomimo tego, że wniesione przez skarżących pismo zawiera część nazwaną

„uzasadnieniem”. Nie wystarcza dla spełnienia warunku uzasadnienia podstaw

kasacyjnych wskazanie, że nastąpiło naruszenie przytoczonych przepisów we wskazany

sposób. Konieczne jest wyjaśnienie, za pomocą argumentacji jurydycznej, na czym to

naruszenie polega, co i z jakiego powodu skarżący uważa za pogwałcenie prawa. W

istocie cała część pisma, nazwana „uzasadnieniem”, poświęcona jest kwestii długości

postępowania w innej sprawie (postępowanie o stwierdzenie zasiedzenia). Poza tym

skarżący w tej części pisma wskazali tylko, że złożyli skargę na przewlekłość

postępowania, a w sprawie o zasądzenie odszkodowania z tytułu tej przewlekłości Sąd

Apelacyjny w postępowaniu odwoławczym naruszył szereg wskazanych przepisów

postępowania a także prawa materialnego.

Należy przy tym zaznaczyć, że gdy chodzi o podstawę naruszenia prawa

materialnego, skarżący nie wskazali nawet na konkretny przepis, podając tylko, że

dotyczy to ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do

rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki w związku z

art. 417 k.c. Tymczasem, jak podkreślał wielokrotnie Sąd Najwyższy, niezbędne jest

uzasadnienie podstawy przez wskazanie, które przepisy (oznaczone numerem artykułu,

paragrafu, ustępu) zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało, a gdy chodzi o

podstawę naruszenia przepisów natury procesowej - także wpływu zarzucanych

wadliwości na treść kwestionowanego wyroku (por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z

dnia 11 grudnia 2002 r., I CKN 960/00, nie publ., postanowienia Sądu Najwyższego z

dnia 11 marca 1997 r., III CKN 13/97 - OSNC 1997, nr 8, poz. 114, z dnia 10 lutego

1997 r., I CKN 57/96 - OSNC 1997, nr 6-7, poz. 82 i z dnia 16 października 1997 r., II

CKN 404/97 - OSNC 1998, nr 4, poz. 59).

W skardze brak jakichkolwiek wywodów dotyczących właściwej interpretacji

przepisów wskazanej wyżej ustawy. Brak także takich wywodów w odniesieniu do

przepisów postępowania. W tym miejscu trzeba zauważyć i to, że już w orzeczeniu z 21

grudnia 1934 r. (C III 321/34, Zb.Orz. 1935, nr VII, poz. 275) Sąd Najwyższy stwierdził,

że ogólnikowe zarzuty naruszenia przepisów ustawy materialnej lub pogwałcenie

istotnych przepisów postępowania i odsyłanie do pism procesowych, w szczególności

zarzuty, jakoby sąd drugiej instancji nie uwzględnił wszystkich twierdzeń i dowodów

podanych przez stronę skarżącą w pismach procesowych i wyroku nie oparł na

całokształcie postępowania przed sądami obu instancji są niedopuszczalne i nie mogą

być rozważane przez Sąd Najwyższy. Ta linia orzecznicza kontynuowana jest po 1 lipca

1996 r.

Brak uzasadnienia podstaw kasacyjnych w sposób odpowiadający wymogom art.

3984 § 1 pkt 2 k.p.c. powoduje konieczność odrzucenia skargi. Nie podlega w tej sytuacji

badaniu zarzut naruszenia art. 379 pkt 4 i 5 k.p.c.

Już tylko marginalnie należy zauważyć, że jedną z cech kreatywnych skargi

kasacyjnej jest obowiązek sformułowania wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania wraz z jego uzasadnieniem (art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c.). Pełnomocnik

skarżących co prawda sformułował wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania,

powołując się przy tym na to, że skarga jest oczywiście uzasadniona, jednakże

twierdzenia tego nie poparł żadną argumentacją prawną, a jedynie wskazał, że jej

uzasadnienie wynika z potrzeby wykładni przepisów, w istocie zatem powoływał się na

inną przyczynę uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania, której zresztą również

nie uzasadnił.

Wobec powyższego, na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy odrzucił

skargę kasacyjną.