V CSK 127/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 127/07

POSTANOWIENIE

Dnia 21 czerwca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z wniosku M. T.

przy uczestnictwie M. M.

o nadanie nazwiska ojca małoletniej D. M.,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 czerwca 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania od postanowienia Sądu

Okręgowego w W.

z dnia 27 grudnia 2006 r.,

odrzuca

skargę

kasacyjną

i

zasądza

od

uczestniczki

postępowania na rzecz wnioskodawcy 100 (sto) złotych tytułem

zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Skarga kasacyjna wniesiona przez uczestniczkę postępowania M. M. od

postanowienia Sądu Okręgowego w

W. z dnia 27 grudnia 2006 r., podlega

odrzuceniu z następujących przyczyn.

Jednym z koniecznych elementów skargi kasacyjnej jest, jak wynika z art.

3984 § 1 pkt 3 k.p.c., wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie.

Wymóg ten wiąże się, jak wielokrotnie wyjaśniano w orzecznictwie Sądu

Najwyższego, z przesłankami rozważanymi przez ten Sąd podczas tzw.

„przedsądu”, a więc na posiedzeniu, którego przedmiotem jest przyjęcie lub

odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Przesłanki te określone są

w art. 3989 § 1 k.p.c. i tylko one podlegają badaniu w tej fazie postępowania. W tym

zakresie zachowuje aktualność bogate dotychczasowe orzecznictwo Sądu

Najwyższego publikowane w zbiorze urzędowym i powoływane w komentarzach do

k.p.c. na tle art. 3933 § 1 pkt 3 w zw. z art. 393 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 k.p.c.

w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r.

(Dz.U. z 2005 r. nr 13, poz. 98), zgodnie z którym samo przedstawienie podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienia nie wyczerpuje wymogu wskazania i umotywowania

przyczyn mających przekonywać do przyjęcia skargi do rozpoznania.

Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania następuje wtedy, gdy zachodzi

choćby jedna z przesłanek określonych w powołanym przepisie. Sąd Najwyższy,

badając w tej fazie postępowania skargę kasacyjną, nie jest uprawniony do

określania, która z przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania może być brana pod

uwagę. Przesłankę tę musi określić sama strona skarżąca w uzasadnieniu wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie tego wniosku polega na wyjaśnieniu, a więc na wykazaniu,

dlaczego, w ocenie strony skarżącej, zachodzi któraś z przesłanek określonych

w art. 3989 § 1 k.p.c. Treść tego uzasadnienia nie może być jednak dowolna

i należy ją oprzeć na argumentacji jurydycznej. Jest tak z tej przyczyny, że Sąd

Najwyższy, rozpoznając ten nadzwyczajny środek zaskarżenia, działa w interesie

publicznym,

wyjaśniając

istotne

zagadnienia

prawne,

dokonując

wykładni

przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, bądź usuwając z obrotu prawnego orzeczenia wydane

w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwe. Taka rola Sądu

Najwyższego istniała już w systemie kasacyjnym, a tym bardziej obecnie, gdy

kontrolą objęte są orzeczenia prawomocne.

Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera w osobnym punkcie wniosek

o przyjęcie jej do rozpoznania. Jako uzasadnienie wniosku skarżąca wskazała,

że „zaskarżone postanowienie jest sprzeczne z normą art. 89 § 2 k.r.o. oraz

krzywdzące małoletnią córkę stron”. Twierdzenie to nie zostało rozwinięte.

Tymczasem, uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

powinno zawierać wykazanie, przy pomocy jurydycznej argumentacji, że w sprawie

rzeczywiście występują przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania.

W skardze nie przedstawiono zaś żadnej, nawet skrótowo zarysowanej,

argumentacji prawnej. Argumentacja jurydyczna przedstawiona została jedynie –

i to w bardzo ograniczony sposób - w uzasadnieniu podstaw skargi, co nie spełnia

jednak wymogu określonego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.

Jak widać zatem, uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania

przedstawione przez skarżącego nie odpowiada wymogom, o jakich mowa wyżej,

co powoduje konieczność jej odrzucenia. Rzeczą Sądu Najwyższego przy ocenie,

czy skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania, nie jest doszukiwanie się

w uzasadnieniu podstaw skargi na czym jej „oczywista” zasadność ma polegać,

a tym bardziej zastępowanie strony skarżącej w wyjaśnieniu tej przesłanki, a także

doszukiwanie się jurydycznej argumentacji mającej wykazać istnienie istotnego

zagadnienia prawnego. Przedstawienie takiej argumentacji w uzasadnieniu

podstaw skargi służy bowiem jedynie wykazaniu zarzucanego naruszenia prawa

materialnego lub procesowego, a nie uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania. W konsekwencji należy przyjąć, że skarga w istocie nie

zawiera uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 398 6 § 3

k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c.

jz