V CSK 112/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 112/07

POSTANOWIENIE

Dnia 31 maja 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie z wniosku Gminy O.

przy uczestnictwie H. Z. zastępowanej przez kuratora A. S.

o zasiedzenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 maja 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego

w O.

z dnia 25 października 2006 r.,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Skarga

kasacyjna,

którą

wniósł

zawodowy

pełnomocnik,

pomijając

okoliczność, że skierowana została przeciwko „wyrokowi” zamiast „postanowieniu”,

nie spełnia istotnego wymagania procesowego, przewidzianego w art. 398 4 § 1 pkt

3 k.p.c. Brak w niej bowiem uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania. Wprawdzie autorka skargi kasacyjnej zawarła w jej treści stwierdzenie

„wnoszę o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 398 9 § 1

pkt 1 k.p.c., wobec istnienia potrzeby eliminacji długotrwałej rozbieżności między

faktycznym wykonywaniem uprawnień właścicielskich a formalnoprawnym stanem

własności”, to jednak jest to tylko pozór wymagania określonego w art. 398 4 § 1 pkt

3 k.p.c. Warunek zawarcia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie jest spełniony tylko wówczas, gdy

skarżący wskaże na występowanie w sprawie okoliczności o charakterze

publicznoprawnym, a zatem określonych w art. 398 9 § 1 k.p.c. Niezamieszczenie

w skardze kasacyjnej wniosku wypełnionego wskazaną treścią oraz brak jego

uzasadnienia stanowi istotną wadę, której nie można usunąć w trybie właściwym

dla usuwania braków formalnych, i w związku z tym podlega odrzuceniu a limine

jako niedopuszczalna. Stanowisko takie prezentowane zarówno w doktrynie jak

i orzecznictwie Sądu Najwyższego - w odniesieniu do istotnego elementu kasacji,

jakim był wymóg przedstawienia okoliczności uzasadniających jej przyjęcie do

rozpoznania – zachowało aktualność na gruncie przepisów dotyczących skargi

kasacyjnej. Spełnienie obowiązku wynikającego z art. 398 3 § 1 pkt 3 k.p.c. nie

może polegać tylko na odwołaniu się do powołanych podstaw, na których oparta

została skarga kasacyjna. Odwołanie się do podstaw kasacyjnych nie wypełnia

obowiązku uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Byłoby to bowiem zbędnym powielaniem argumentów wskazanych w uzasadnieniu

podstaw kasacyjnych, służących wykazaniu ich zasadności.

Skoro więc skarga nie spełnia wymagania określonego w art. 3983 § 1 pkt 3

k.p.c. należało orzec, jak w sentencji (art. 3986 § 3 k.p.c.).

jz