V CSK 108/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 108/07

POSTANOWIENIE

Dnia 31 maja 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie z powództwa K. M.

przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "S." w B.

o uchylenie uchwały i ustalenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 maja 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego

w […]

z dnia 7 listopada 2006 r.,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Skarga kasacyjna, którą wniósł zawodowy pełnomocnik, nie spełnia

istotnego wymagania procesowego, przewidzianego w art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c.

Brak w niej bowiem uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania. Autor skargi kasacyjnej w zakresie wymagania określonego w 398 § 1

pkt 3 k.p.c. ograniczył treść skargi kasacyjnej do stwierdzenia: „wnoszę o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania". Wniosek ten nie został w ogóle uzasadniony,

mimo że art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. wymaga, aby skarga kasacyjna zawierała

„wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie".

Niezamieszczenie w skardze kasacyjnej uzasadnienia wniosku o przyjęcie

skargi do rozpoznania stanowi istotną wadę, której nie można usunąć w trybie

właściwym dla usuwania braków formalnych, i w związku z tym podlega odrzuceniu

a

limine

jako

niedopuszczalna.

Stanowisko

takie

prezentowane

zarówno

w doktrynie jak i orzecznictwie Sądu Najwyższego - w odniesieniu do istotnego

elementu kasacji, jakim był wymóg przedstawienia okoliczności uzasadniających jej

przyjęcie do rozpoznania - zachowało aktualność na gruncie przepisów

dotyczących skargi kasacyjnej. Spełnienie obowiązku wynikającego z art. 398 3 § 1

pkt 3 k.p.c. nie może polegać tylko na odwołaniu się do powołanych podstaw, na

których oparta została skarga. Odwołanie się do podstaw kasacyjnych nie wypełnia

obowiązku uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Byłoby to bowiem zbędnym powielaniem argumentów wskazanych w uzasadnieniu

podstaw kasacyjnych, służących wykazaniu ich zasadności.

Skoro więc skarga nie spełnia wymagania określonego w art. 398 § 1 pkt 3

k.p.c. należało orzec, jak w sentencji (art. 3986 § 3 k.p.c.).

jz