V CNP 96/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 96/08

POSTANOWIENIE

Dnia 19 listopada 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi T. Ł.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty Sądu

Okręgowego w L. z dnia 22 lipca 2002 r. sygn. akt VI GNc (…) [WSC (…)] w sprawie z

powództwa "A.(…)" Spółki z o.o. w W.

przeciwko T. Ł.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 listopada 2008 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Nakaz zapłaty Sądu Okręgowego w L. z dnia 22 lipca 2002 r. [sygn. akt VI GNc

(…)] pozwany T. Ł. zakwestionował skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniesiona skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia jest niedopuszczalna z wielu przyczyn. W szczególności nie spełnia

wymagania określonego w art. 871 § 1 k.p.c., a także art. 4246 § 1 k.p.c.

Zgodnie bowiem z art. 4246 § 1 k.p.c. skargę o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone

orzeczenie, w terminie dwóch lat od dnia jego uprawomocnienia się. Zaskarżony nakaz

zapłaty stał się prawomocny z dniem 3 września 2002 r. Pozwany T. Ł. wniósł skargę o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia dnia 5 kwietnia 2008 r.,

a więc po upływie terminu określonego w art. 4246 § 1 k.p.c.

Z kolei zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje obligatoryjne zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych.

Wymaganie to ma charakter konstrukcyjny, w związku z czym skarga wniesiona

osobiście przez stronę niebędącą sędzią, prokuratorem, notariuszem, profesorem lub

doktorem

habilitowanym

nauk

prawnych,

adwokatem,

radcą

prawnym,

radcą

Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (art. 871 § 2 k.p.c.) jest dotknięta tzw. brakiem

istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych (art.

130 k.p.c.) i podlega odrzuceniu a limine. Wniesiona skarga sporządzona i wniesiona

została osobiście przez pozwanego, a zatem bez zachowania przymusu adwokackoradcowskiego.

Z przedstawionych przyczyn skarga jest niedopuszczalna. W konsekwencji

należało ją odrzucić (art. 4248 § 1 k.p.c.).