V CNP 94/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 94/09

POSTANOWIENIE

Dnia 14 kwietnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi A. O.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego w G.

z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt III Ca (…) (III WSC (…)

w sprawie z powództwa H. J.

przeciwko A. O.

o ochronę służebności,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 kwietnia 2010 r.,

1.)

odrzuca skargę;

2.)

zasądza od A. O. na rzecz H. J. kwotę 617, zł (sześćset siedemnaście)

tytułem kosztów postępowania skargowego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2009 r. [sygn. akt III Ca (…)] Sąd Okręgowy w G.

oddalił apelację pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w R. z dnia 18 lutego 2009 r.

w sprawie o ochronę służebności.

Wyrok Sądu Okręgowego pozwany A. O. zaskarżył w całości skargą o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. W skardze zarzucił

naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 382 w związku z art. 278 § 1 i art.

286 k.p.c., a także naruszenie prawa materialnego tj. 222 § 2 w związku z art. 251 k.c.

Wskazał na powyższe przepisy, jako na te, z którymi zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest

nadzwyczajnym

środkiem

prawnym

umożliwiającym

dochodzenie

roszczenia

odszkodowawczego od Skarbu Państwa za bezprawną działalność orzeczniczą sądu

jako organu władzy publicznej (art. 4241 k.p.c. w związku z art. 417 § 1 i 4171 § 2 k.c.).

Oznacza to, że niezgodność z prawem w rozumieniu powyższych przepisów musi

polegać na oczywistej i rażącej obrazie prawa, niebudzącej żadnych wątpliwości (zob.

orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 4 stycznia 2007 r., V CNP 132/06, OSNC 2007, nr

11, poz. 174).

Skarżący w rozpoznawanej skardze nie wykazał merytorycznych przesłanek

uzasadniających jej wniesienie. Stanowisko Sądu Okręgowego w odniesieniu do

uprawnień i obowiązków właściciela nieruchomości służebnej oraz właściciela

nieruchomości władnącej jest trafne.

Przede wszystkim należy wskazać, że skarżący nie uprawdopodobnił istnienia

szkody wywołanej wydaniem kwestionowanego orzeczenia (art. 424 5 § 1 pkt 4 k.p.c. w

związku z art. 4241 § 1 k.p.c.).

Pozwany uniemożliwił powodowi korzystanie ze służebności drogi koniecznej

ustanowionej przez sąd, a kwestionowany wyrok doprowadził do stanu zgodnego z

prawem. Sądy trafnie przy tym stwierdziły, że ewentualne wykroczenie przez powoda

poza pas służebny nie dotyczy przedmiotu tej sprawy, a może być przedmiotem innej

sprawy. W rozpoznawanej sprawie bezspornie ustalono, że pozwany zagrodził przejście

w pasie służebnym. W sytuacji tej nie może być mowy o szkodzie.

Z braku istotnej przesłanki ustawowej należało w konsekwencji odrzucić skargę

(art. 4248 § 1 k.p.c. w związku z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.) oraz orzec o kosztach

postępowania skargowego (art. 98 i 108 § 1 k.p.c.).