V CNP 89/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 89/08

POSTANOWIENIE

Dnia 5 lutego 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi "A." Spółki z o.o.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

nakazu zapłaty Sądu Okręgowego Sądu Gospodarczego w O.

z dnia 19 czerwca 2007 r., sygn. akt [...]

w sprawie z powództwa "D." Spółki z o.o.

przeciwko "A." Spółce z o.o.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 lutego 2009 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Strona pozwana A. Spółka z o.o. wniosła skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty z dnia 19 czerwca 2007 r.

wydanego przez Sąd Okręgowy w O. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła

naruszenie art. 479 k.p.c., art. 491 § 2 k.p.c., art. 493 k.p.c., art. 133 § 3 k.p.c.

Zdaniem skarżącej doznała ona wymiernej szkody w postaci wszczęcia przeciwko

niej postępowania egzekucyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub

uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie

było i nie jest możliwe. Wyjątek od wskazanej zasady przewidziano w art. 424 1 § 2

k.p.c. W sytuacji, gdy strona nie skorzystała z przysługujących jej środków

prawnych, dopuszczalność skargi uzależniona jest od istnienia wyjątkowego

wypadku polegającego na występowaniu niezgodności z prawem o kwalifikowanym

charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego

lub konstytucyjnych wolności, albo praw człowieka i obywatela.

W przedmiotowej sprawie taki wyjątkowy wypadek nie występuje. Strona

skarżąca nie sprecyzowała w żaden sposób, które podstawowe zasady porządku

prawnego lub konstytucyjne wolności albo prawa człowieka i obywatela zostały jej

zdaniem naruszone. Okoliczności te winny być wykazane w skardze (art. 4245 § 1

pkt 5 k.p.c.), co stanowi jeden z jej elementów konstrukcyjnych.

Skarga od prawomocnego orzeczenia sądu pierwszej instancji jest

dopuszczalna w sytuacji bardzo wyjątkowej (zob. art. 424 1 § 2 k.p.c.). Strona

skarżąca miała możliwość skorzystania ze zwykłego środka zaskarżenia, ale –

z własnej winy - możliwość taką utracił.

W istocie strona skarżąca zastępuje skargą o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia środki odwoławcze przysługujące od nakazu

zapłaty na zasadach ogólnych, w sytuacji gdy w sposób zawiniony przez siebie ze

środków tych nie skorzystała.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu (art. 424 8 § 2

k.p.c.).