V CNP 86/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 86/11

POSTANOWIENIE

Dnia 24 maja 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon

w sprawie ze skargi J. C.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Rejonowego z dnia 30 czerwca 2008 r.,

w sprawie z wniosku J. V.

przy uczestnictwie J. C.

o podział majątku wspólnego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 maja 2012 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2008 r. Sąd Rejonowy orzekł w sprawie

z wniosku J. C., z udziałem J. C., o podział majątku.

Uczestnik J. C. wniósł skargę na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c., w której

żądał stwierdzenia niezgodności z prawem tego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie

została wyrządzona szkoda, a zmienienie lub uchylenie tego orzeczenia w drodze

przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Przepis ten

wyraża zasadę, że przesłanką dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności

z

prawem

prawomocnego

orzeczenia

jest

wykorzystanie

przez

stronę

przysługujących jej środków prawnych. Wyjątek od wskazanej zasady przewiduje

art. 4241 § 2 k.p.c., który w sytuacji, gdy strona nie skorzystała z przysługujących jej

środków prawnych, dopuszczalność skargi uzależnia od kumulatywnego spełnienia

dwóch

przesłanek:

istnienia

wyjątkowego

wypadku

oraz

występowania

niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia

podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw

człowieka i obywatela.

Skarżący nie wykazał, że w przedmiotowej sprawie wystąpił wyjątkowy

wypadek, który uniemożliwił mu złożenie w terminie apelacji od postanowienia

Sądu Rejonowego z dnia 30 czerwca 2008 r.

Poza tym, analiza sprawy będącej przedmiotem skargi wskazuje, że brak

jest podstaw do uznania, iż pogląd prawny leżący u podstaw zaskarżonego

postanowienia z dnia 30 czerwca 2008 r. narusza podstawowe zasady porządku

prawnego lub konstytucyjne wolności albo prawa człowieka i obywatela.

Tym samym należy stwierdzić, iż nie zachodzi wyjątkowy wypadek, o którym mowa

w art. 4241 § 2 k.p.c.

Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 4248 § 2

k.p.c.).