V CNP 83/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 83/12

POSTANOWIENIE

Dnia 28 sierpnia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogumiła Ustjanicz

w sprawie ze skargi M. S.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w C. z dnia 14 września 2010 r.,

sygn. akt […]

w sprawie z powództwa M. S.

przeciwko Gminie C.

o ustalenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 sierpnia 2013 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Prawomocnym wyrokiem z dnia 14 września 2010 r. Sąd Okręgowy w C.

zmienił wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia 26 marca 2010 r., którym ustalono, że

powód wstąpił w stosunek najmu opisanego

lokalu mieszkalnego

w miejsce

zmarłej matki, w ten sposób, że oddalił powództwo.

Skargę

powód oparł

o

stwierdzenie

na obu

a niezgodność

z

niezgodności

podstawach

prawem

połączył

z

prawem

tego

wyroku

przewidzianych

w

art.

4244

k.p.c.,

z

art.

§

k.p.c.

przepisami

i art. 691 § 1 i 2 k.c. W odniesieniu do wymagania objętego art. 4245 § 1 pkt 4

k.p.c. podał, że szkoda ma charakter majątkowy i pieniężny,

a powstała na

skutek wydania zaskarżonego orzeczenia, które naraziło powoda na brak

zaspokojenia przysługującego mu roszczenia. W

celu uprawdopodobnienia

wyrządzenia szkody wniósł o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania

pozwanego oraz dokumentów zgromadzonych przez Sąd pierwszej instancji,

a w szczególności pisma Urzędu Miejskiego w C. z dnia 2 lipca 2009 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W przepisie art. 4245 § 1 k.p.c. przewidziane zostały wymagania

konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia, które dla skutecznego wniesienia tego środka muszą być kumulatywnie

spełnione. Każdy z tych elementów jest samodzielny, a brak któregokolwiek z nich

stanowi niezależną podstawę odrzucenia skargi, stosownie do art. 424 8 § 1 k.p.c.

Do tych koniecznych elementów należy również, objęte art. 424 5 § 1 pkt 4 k.p.c.,

wymaganie uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, spowodowanej przez

wydanie wyroku, którego skarga dotyczy. Fakt wyrządzenia szkody wydaniem

prawomocnego

orzeczenia,

którego

postępowania,

która

być

musi

skarga

dotyczy,

wyjaśniona

już

jest

na

przyczyną

samym

tego

początku.

Jedynie w wypadku zaistnienia szkody możliwe byłoby rozważanie pozostałych

przesłanek odpowiedzialności Skarbu Państwa, przewidzianych w art. 417 1 § 2 k.c.

Jednolicie przyjmowane jest przez Sąd Najwyższy i stanowisko to uważane jest

za ugruntowane, że spełnienie wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.

polega na złożeniu przez skarżącego w skardze oświadczenia, że szkoda wystąpiła

- ze wskazaniem jej rodzaju i realnego rozmiaru - oraz uwiarygodnienie tego

oświadczenia (por. postanowienia z dnia16 października 2012 r., IV CNP 46/12,

niepubl., z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, Nr 1, poz. 17).

W tym celu, w związku z treścią art. 243 k.p.c., skarżący może powoływać

i przedstawiać zarówno dowody, w tym tzw. dowody niedające pewności, jak i inne

środki,

nieuznawane

(np. pisemne

przez

kodeks

postępowania

cywilnego

oświadczenia,

surogaty

dokumentów,

tzw.

za

opinie

dowody

prywatne).

Rzeczą skarżącego było przedstawienie wyodrębnionego wywodu wskazującego,

że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas jej powstania, postać

i związek przyczynowy z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP

38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141). Nie spełnienia tego warunku wskazanie

jedynie

na

możliwość

wystąpienia

szkody

w

przyszłości,

gdyż

szkoda

uzasadniająca wniesienie skargi o stwierdzenie niezgodności prawomocnego

wyroku z prawem powinna powstać po wydaniu zaskarżonego orzeczenia, a przed

wniesieniem

skargi.

Nie

jest

też

równoznaczne

z

uprawdopodobnieniem

wyrządzonej szkody podanie w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia

(zob. też postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2006 r., II CNP

13/05, OSNC 2006, Nr 6, poz. 110, z dnia 23 marca 2006 r., IV CNP 23/06,

niepubl., z dnia 2 sierpnia 2006 r., I BP 2/06, niepubl., z dnia 21 grudnia 2006 r.,

III CNP 57/06, niepubl., z dnia 30 września 2008 r., II CNP 76/08, nie publ., z dnia

3 grudnia 2009 r., III CNP 48/09, nie publ., z dnia 7 kwietnia 2010 r., II BP 15/09,

nie publ. i z dnia 17 sierpnia 2010 r., I CNP 35/10, niepubl.). Przedstawione

zapatrywania Sąd Najwyższy podziela, jako oddające istotę tego rodzaju skargi.

Takie wypełnienie przesłanki z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. umożliwia Sądowi

Najwyższemu ocenę, czy uprawdopodobnione zostało wyrządzenie szkody, co jest

konieczne do wydania orzeczenia stanowiącego prejudykat dla roszczeń

odszkodowawczych na podstawie art. 4171 § 2 k.c.

Wniesiona przez powoda skarga nie spełnia tego wymagania, skoro nie

wskazuje, że powstała konkretna szkoda, kiedy i w jakiej wysokości oraz jej

związku z zaskarżonym wyrokiem. Nie może zastąpić tego obowiązku wniosek

o przeprowadzenie wymienionych dowodów, ponieważ w istocie nie ma faktu,

którego istnienie miałyby uprawdopodobniać.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy odrzucił skargę, na podstawie

art. 4248 § 2 k.p.c.