V CNP 82/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 82/11

POSTANOWIENIE

Dnia 10 maja 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski

w sprawie z powództwa M. J.

przeciwko K. Ś.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 maja 2012 r.,

na skutek skargi powoda M. J.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 12 kwietnia 2011 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Powód M. J. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 12 kwietnia 2011 r., którym

została oddalona apelacja od oddalającego powództwo wyroku Sądu Rejonowego

z dnia 16 listopada 2010 r. o zapłatę kwoty 18 000 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

jest nadzwyczajnym środkiem prawnym i musi ona spełniać określone ściśle

w ustawie kryteria, a to: po pierwsze, spełniać wymogi formalne właściwe dla

każdego

pisma

konstrukcyjne,

procesowego

które

pozwalają

oraz

po

drugie,

posiadać

tzw.

określone

pismo

zakwalifikować

elementy

jako

ten

nadzwyczajny środek prawny. Skarga nie posiadająca elementów konstrukcyjnych,

w myśl art. 4248 § 1 k.p.c., podlega odrzuceniu a limine.

Stosownie do treści art. 4245 § 1 k.p.c. wymagania konstrukcyjne skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia to: oznaczenie

wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony

w całości lub w części; przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie; wskazanie

przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny; uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga

dotyczy; wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono, stosując

art. 4241 § 2 k.p.c. – że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie

skargi oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem.

Skarga powoda nie spełnia wszystkich wymogów stawianych przed tym

nadzwyczajnym środkiem prawnym i z tego względu polega ona odrzuceniu.

W skardze wskazano jedynie zaskarżone orzeczenie, od którego jest

wniesiona wraz z określeniem zakresu zaskarżenia, nie przytoczono jednak

w sposób właściwy podstawy skargi, ani ich uzasadnienia. Wskazać przy tym

należy, że zachodzi różnica między przepisami, które zostały naruszone,

i przepisami (przepisem), z którymi (z którym) zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne. Brak również w skardze wykazania, że wzruszenie zaskarżonego

wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe – powód

wskazał jedynie na niedopuszczalność skargi kasacyjnej, która jest jednym, lecz nie

jedynym, nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia.

Przede wszystkim skarżący nie uprawdopodobnił w należyty sposób, aby

powód wskutek wydania zaskarżonego orzeczenia poniósł szkodę. Uwzględnienie

bowiem skargi i stwierdzenie, że prawomocne orzeczenie jest niezgodne z prawem,

ma charakter prejudykatu, gdyż stwarza możliwość dochodzenia od państwa

odszkodowania za szkodę wyrządzoną przez jego wydanie. Spełnienie tego

wymagania polega na wskazaniu rodzaju i rozmiaru szkody. Wywód ten powinien

także zawierać informację dotyczącą czasu jej powstania i określać związek

przyczynowy z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem. Nie jest spełnieniem

tego wymagania odwołanie się do szkody niesprecyzowanej, hipotetycznej, czy też

mogącej powstać w przyszłości (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006 nr 1, poz. 16, z dnia 31 stycznia

2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141 i z dnia 27 października

2005 r., V CNP 28/05 niepublikowane). Powołanie się w skardze na okoliczność,

że pozwany zaproponował zapłatę kwoty 7 500 zł nie mogło zostać uznane za

uprawdopodobnienie szkody, gdyż propozycja ta nie odnosiła się bezpośrednio do

spornych nakładów lecz do dostarczania wody z przyłącza które jest w dyspozycji

pozwanego (pozwany ma możliwość zamknąć dopływ wody z tego przyłącza

powodowi).

Z tych względów na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c., skargę należało odrzucić,

o czym orzeczono jak w sentencji.