V CNP 82/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 82/05

POSTANOWIENIE

Dnia 25 stycznia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Żyznowski

w sprawie ze skargi upadłego W. D.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Rejonowego w W., Sądu Gospodarczego

z dnia 10 maja 2005 r.,

w sprawie z wniosku I. (Polska) Spółki z o.o. w W.

(poprzednio: I. S.A. w K.)

przy uczestnictwie upadłego W. D.

o wyłączenie z masy upadłości,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 stycznia 2006 r.,

odrzuca skargę i zasądza od upadłego W. D. na rzecz

wnioskodawcy I. Polska Sp. z o.o. w W. 3600 zł (trzy tysiące

sześćset złotych) kosztów procesu.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 10 maja 2005 r. w sprawie sygn. akt VI GUz …/04

Sąd Rejonowy oddalił zażalenie upadłego W. D. na postanowienie sędziego –

Komisarza wyłączającego z masy upadłości rzeczy ruchome w postaci sprzętu

rolniczego i transportowego wskazując, że przedmioty te stanowią własność

wnioskodawcy – I. Polska Sp. z o.o. w W.

Wniesioną przez upadłego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem tego

orzeczenia Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 21 lipca 2005 r. sygn. akt V CNP

19/05 odrzucił.

Upadły W. D. wniósł od tego samego orzeczenia drugą skargę o stwierdzenie jego

niezgodności z prawem, opartą na obu podstawach z art. 4244 k.p.c.

W złożonej odpowiedzi na skargę wnioskodawca I. Sp. z o.o. wnosiła w kolejności:

o odrzucenie wniosku, a w wypadku nieuwzględnienia tego wniosku o odmówienie

przyjęcia skargi do rozpoznania a w razie niepodzielenia tego wniosku o oddalenie

skargi z zasądzeniem na rzecz wnioskodawcy kosztów zastępstwa procesowego

według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kwestia dotycząca dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia wydanego w postępowaniu unormowanym

przez ustawę z dnia 28 lutego 2003 r. – prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U.

Nr 60, poz. 535 ze zm.) wymaga odwołania się do art. 35 i 229 tej ustawy. Pierwszy

z nich, w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie, zawiera nakaz odpowiedniego

stosowania do postępowania w przedmiocie ogłoszenia upadłości przepisów księgi

pierwszej części pierwszej kodeksu postępowania cywilnego, z wyłączeniem

przepisów

o

zawieraniu

i

wznowieniu

postępowania.

Obejmuje

on

fazę

postępowania, której przedmiotem jest rozstrzygnięcie o istnieniu podstaw

ogłoszenia

upadłości

dłużnika.

Rozpoznawczy

charakter

postępowania

w przedmiocie ogłoszenia upadłości jako sui generis postępowania cywilnego

sprawia, że w kwestiach nieunormowanych w ustawie znajdują – z mocy art. 35 pr.

upadł. i napr. przepisy o procesie. Zasadę stosowania także w fazie właściwego

postępowania upadłościowego przepisów prawa upadłościowego i naprawczego

zawiera również art. 229 tej ustawy. Zgodnie z jego postanowieniami przepisy

kodeksu postępowania cywilnego stosuje się w postępowaniu upadłościowym

odpowiednio, z wyjątkiem przepisów o zawieszeniu i wznowieniu postępowania.

W myśl art. 229 ust. 1 zd. 2 pr. upadł. i napr. zażalenie na postanowienie sędziego

komisarza rozpoznaje sąd upadłościowy jako sąd drugiej instancji. Sąd ten –

w myśl art. 397 § 2 zdanie pierwsze k.p.c. stosuje odpowiednio przepisy

o postępowaniu apelacyjnym.

Orzeczenie sądu upadłościowego oddalającego zażalenie na postanowienie

sędziego komisarza rozstrzygającego o wyłączeniu składników mienia z masy

upadłości spełnia zatem wymagania przewidziane w art. 4241 § 1 k.p.c.

Jednakże

skarga

podlega

odrzuceniu

jako

niedopuszczalna

wobec

naruszenia przez skarżącego W. D. art. 4243 k.p.c., w myśl którego od tego

samego orzeczenia, strona może wnieść tylko jedną skargę. Od wprowadzonej

zasady jednej skargi od tego samego orzeczenia powołany przepis nie przewiduje

wyjątku. Wniesienie zatem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

orzeczenia przez stronę wyłącza możliwość późniejszego zaskarżenia tego

orzeczenia przez tą samą stronę, niezależnie od rodzaju uprzednio zapadłego

rozstrzygnięcia skargi (oddalenie lub uwzględnienie skargi, odmowa jej przyjęcia do

rozpoznania, bądź odrzucenie skargi). Skarga upadłego W. D. wniesiona ponownie

w tej samej sprawie podlega odrzuceniu jako z innych przyczyn niedopuszczalna

(art. 4248 § 1 k.p.c.), bez badania i ustalania dalszych szczególnych wymagań

formalnych tej skargi.

O kosztach procesu wywołanych wniesieniem skargi orzeczono na

podstawie art. 42412, 39821, 391 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 zdanie pierwsze a także

art. 98 § 1 i 3 oraz 99 k.p.c.

jc