V CNP 77/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 77/11

POSTANOWIENIE

Dnia 24 kwietnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi B. H.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego

w G. z dnia 27 maja 2009 r., w sprawie z powództwa B. H.

przeciwko Gminie G.

o ustalenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 kwietnia 2012 r.,

1) odrzuca skargę;

2) zasądza od B. H. na rzecz Gminy G. kwotę 120 zł (sto

dwadzieścia)

tytułem

zwrotu

skargowego.

Uzasadnienie

kosztów

postępowania

Powódka B. H. zakwestionowała skargą o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego orzeczenia wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 27 maja

2009 r. oddalający jej powództwo w sprawie o ustalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniesiona skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia jest niedopuszczalna z dwóch przyczyn. Nie spełnia wymagania

określonego w art. 4248 § 2 k.p.c., a także w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.

Zgodnie z art. 4241 § 2 k.p.c., w sytuacji gdy strona nie skorzystała

z przysługujących jej środków prawnych, dopuszczalność skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego wyroku uzależniona jest od istnienia

wyjątkowego wypadku polegającego na występowaniu niezgodności z prawem

o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad

porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że za wypadek wyjątkowy,

o którym mowa w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c., można uznać - przykładowo nieskorzystanie przez stronę z przysługującego jej środka zaskarżenia z powodu

ciężkiej choroby, katastrofy, klęski żywiołowej (postanowienie z dnia 2 lutego

2006 r., I CNP 4/06, OSNC 2006/6/113). Skarżąca nie wykazała, że jakikolwiek

wyjątkowy wypadek występuje w jej sprawie. Stwierdziła, że nie zaskarżyła wyroku

Sądu pierwszej instancji, gdyż była przekonana, że Sąd wyda postanowienie

o umorzeniu postępowania. W przedmiotowej sprawie była możliwość zaskarżenia

wyroku Sądu Rejonowego w postaci wniesienia apelacji, istniała zatem możliwość

jego uchylenia lub zmiany. Skarżąca nie skorzystała z tej możliwości. W istocie

wniesioną skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia zastępuje środki prawne przysługujące od wyroku sądu pierwszej

instancji na zasadach ogólnych.

Jeżeli strona miała obiektywną możliwość skorzystania ze środków

prawnych i z tej możliwości nie skorzystała z przyczyn leżących po jej stronie, to

skarga jest niedopuszczalna (art. 4248 § 2 k.p.c.). Następuje to zarówno przy

świadomej rezygnacji z wniesienia środka odwoławczego, jak i przy zawinionej

przez stronę niemożności skorzystania z takiego środka (postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 23 stycznia 2008 r. V CNP 187/07; OSNC-ZD 2008/4/107).

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

wymaga

również

uprawdopodobnienia

wyrządzenia

szkody

wywołanej

kwestionowanym orzeczeniem (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. w związku z art. 4241 § 1

k.p.c.), a niespełnienie tego wymagania powoduje odrzucenie skargi (art. 424 8 § 1

k.p.c.).

Skarżąca

nie

uprawdopodobniła

wystąpienia

szkody

wywołanej

zaskarżonym wyrokiem. W skardze ograniczyła się do stwierdzenia, że szkody

upatruje wyłącznie w fakcie oddalenia jej powództwa w sprawie o ustalenie prawa

do przyłączenia lokalu mieszkalnego, do którego nie ma żadnego tytułu prawnego,

do sąsiedniego lokalu zajmowanego przez nią na podstawie tytułu najmu.

Z powyższych względów skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 424 8

§ 1 i §2 k.p.c.

O kosztach postępowania skargowego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c.

i art. 108 § 1 k.p.c.

jw