V CNP 77/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 77/09

POSTANOWIENIE

Dnia 28 stycznia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie z powództwa S. D. przeciwko M. C.

o zapłatę i z powództwa wzajemnego M. C.

przeciwko S. D.,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 stycznia 2010 r.,

na skutek skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w B.

z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt II Ca (…),

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2009 r. Sąd Okręgowy w B. oddalił apelację powoda

(pozwanego wzajemnego) S. D.

Powód (pozwany wzajemny) wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z

prawem wyroku Sądu Okręgowego.

Wymagania o charakterze konstrukcyjnym, jakie musi spełniać skarga o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia określa art. 424 5 § 1

k.p.c. Należy do nich m.in. obowiązek uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody,

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy oraz wymóg

wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe.

Skarga powoda (pozwanego wzajemnego) nie spełnia wymienionych wymogów.

Prawidłowe spełnienie wymogu określonego w pkt 4 art. 4245 § 1 k.p.c. polega nie

tylko na złożeniu przez skarżącego oświadczenia o wystąpieniu szkody ze wskazaniem

jej rodzaju i rozmiaru, ale i na uwiarygodnieniu tego oświadczenia. W tym celu, w

związku z treścią art. 243 k.p.c., skarżący winien powoływać i przedstawiać zarówno

dowody, w tym tzw. dowody nie dające pewności, jak i inne środki, nie uznawane przez

kodeks za dowody np. pisemne oświadczenia, surogaty dokumentów itp. (zob.

postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 12 października 2006 r., I BU 5/06, niepubl.; z

dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16). Na marginesie należy

wskazać, że koszty postępowania, które poniosła strona nie stanowią szkody

uzasadniającej wniesienie skargi, przewidzianej w art. 424 1 k.p.c. (zob. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 46/06, niepubl.).

Z kolei obowiązek wynikający z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. wymaga

przeprowadzenie prawniczej analizy przepisów dotyczących środków prawnych, których

zastosowanie jest niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogły odnieść

skutku. Nie chodzi jedynie o skargę kasacyjną czy skargę o wznowienie, ale i inne

środki prawne pozwalające na zmianę lub uchylenie orzeczenia, ewentualnie służące

pozbawieniu lub ograniczeniu wykonalności orzeczenia, czyli powództwa opozycyjne

oraz zwykłe i specjalne środki funkcjonujące w postępowaniu nieprocesowym (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC

2006, nr 7-8, poz. 140). Nadto ustawodawca wymaga „wykazania”, a nie jedynie

wskazania, przytoczenia, do czego ograniczył się w przedmiotowej skardze skarżący.

Zatem każdy wnoszący skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia musi przeprowadzić stosowny wywód jurydyczny w celu dowiedzenia

niemożności wzruszenia orzeczenia w drodze innych środków prawnych. Wywód taki

byłby

zbędny

jedynie

wówczas,

gdyby

zostały

dołączone

do

skargi

odpisy

prawomocnych orzeczeń wskazujących, że zastosowanie innych środków procesowych

okazało się nieskuteczne np. odpis postanowienia o odrzuceniu skargi o wznowienie

postępowania (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 października 2005 r., I

CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17 oraz z dnia 19 stycznia 2006 r., II CNP 2/06,

OSNC 2006, nr 6, poz. 112).

Braki w zakresie wymagań konstrukcyjnych nie podlegają uzupełnieniu, a skarga

nimi dotknięta jest odrzucana a limine (art. 4248 § 1 k.p.c. ).

Z podanych względów, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy odrzucił

skargę.