V CNP 76/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 76/12

POSTANOWIENIE

Dnia 23 lipca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie ze skargi A. S.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Rejonowego w O.

z dnia 6 lipca 2010 r., w sprawie z powództwa I. B., A. S. i G. B.

przeciwko W. B. i K. B.

o zachowek,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 lipca 2013 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

W związku ze skargą powódki A. S. o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 6 lipca 2010 r. należy

zważyć, co następuje.

Przepis art. 4245 § 1 k.p.c. określa wymagania konstrukcyjne skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Skarga

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna

zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest

on zaskarżony w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich

uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest

niezgodny, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez

wydanie wyroku, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie

zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 k.p.c. – że

występuje

wyjątkowy

wypadek

uzasadniający

wniesienie

skargi,

wniosek

o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem. Przyczyną odrzucenia poza

niespełnieniem wymagań konstrukcyjnych skargi jest przewidziana w art. 4248 § 2

k.p.c. sytuacja, w której wywód mający wykazać, że zaistniał wyjątkowy wypadek

w ocenie sądu okazuje się nietrafny.

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. gdy skargę wniesiono, stosując art. 4241

§ 2 k.p.c. skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy faktycznej oraz

prawnej sytuacji mającej uzasadnić zaistnienie tego wypadku. Oznacza to

powinność wykazania nie tylko przyczyny niezgodności z prawem danego wyroku,

lecz także przyczyny nieskorzystania przez stronę z możliwości zaskarżenia tego

orzeczenia. Skarżący musi „wykazać”, a więc nie „wskazać”, „przytoczyć” czy

„uwiarygodnić”, zaistnienie wyjątkowego wypadku poprzez ujawnienie, a także

przedstawienie tej okoliczności w sposób wyczerpujący oraz nie budzący

wątpliwości. Skarżąca wyjątkowy przypadek mający uzasadniać zastosowanie

art. 4241 § 2 k.p.c. odniosła do sytuacji, w której jej matka (również powódka

w niniejszej sprawie) otrzymała odpis wyroku wraz z uzasadnieniem po powrocie

ze szpitala i w związku z powyższym miała mało czasu na przeanalizowanie treści

wyroku i ostateczne złożenie skutecznego środka odwoławczego. Podkreśliła,

że po powrocie ze szpitala jej matka musiała zaaklimatyzować się do

codzienności, a początkowo nie miała też świadomości błędu popełnionego przez

sąd. Co prawda matka skarżącej złożyła wniosek o przywrócenie terminu do

wniesienia apelacji wraz z apelacją, ale został on odrzucony. Odrzucone zostało

także zażalenie na postanowienie o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do

wniesienia apelacji oraz apelacji. Skarżąca zaakcentowała przy tym, że wszelkie

czynności związane z prowadzeniem jej sprawy przejęła matka. Wraz z matką,

mając na uwadze połączenie spraw do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia

pozostawały w przeświadczeniu, że działają razem i do skutecznego zaskarżenia

wyroku wystarczy złożenie apelacji przez jedną z nich. Okoliczności te nie świadczą

jednak o wystąpieniu „wyjątkowego wypadku”, o jakim mowa wyżej. Przede

wszystkim należy wskazać, że matka powódki nie była jej pełnomocnikiem

procesowym, a jedynie jedną z powódek w sprawie połączonej do łącznego

rozpoznania i rozstrzygnięcia w oparciu o treść art. 219 k.p.c., zatem nie można

przyjąć, że okoliczności jej dotyczące mogą wywrzeć skutki w sferze prawnej

skarżącej.

Zważywszy na powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie

art. 4248 § 2 k.p.c.

es