V CNP 72/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 72/11

.

POSTANOWIENIE

Dnia 12 kwietnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi C. P.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego z dnia 22 czerwca 2010 r.

z wniosku C. P.

przy uczestnictwie W. P.

o podział majątku,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 kwietnia 2012 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

w sprawie

Prawomocnym postanowieniem z dnia 22 czerwca 2010 r. Sąd Okręgowy

zmienił zaskarżone postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 16 listopada 2009 r.

ustalając, między innymi, równe udziały stron w sprawie o podział majątku

wspólnego.

Postanowienie

Sądu

Okręgowego

wnioskodawczyni

zakwestionowała

skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w części

ustalającej równe udziały w majątku wspólnym i związane z tym spłaty, a także

koszty procesowe oraz w części zasądzającej od wnioskodawczyni na rzecz

uczestnika koszty zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

W skardze zarzuciła naruszenie prawa procesowego w postaci art. 381 k.p.c. w zw.

z art. 217 § 2 k.p.c., naruszenie art. 386 § 1 i art. 386 § 4 k.p.c., skutkujące

naruszeniem art. 78 oraz art. 176 Konstytucji RP.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniesiona skarga podlega odrzuceniu z dwóch przyczyn.

Po pierwsze, zgodnie z przepisem art. 4244 zdanie drugie k.p.c. podstawą

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogą

być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Wynika to z charakteru

postępowania

przed

Sądem

Najwyższym

oraz

z

funkcji

tego

Sądu

ukonstytuowanego jako sąd prawa, sprawującego nadzór nad działalnością sądów

powszechnych w zakresie orzekania (art. 183 ust. 1 Konstytucji). Ocena dowodów

pozostaje zatem wyłączną domeną sądów orzekających i nie może być

kontrolowana przez Sąd Najwyższy.

Zarzuty wskazane przez skarżącą są związane z problematyką ustaleń

faktycznych i korzystaniem przez Sąd z określonych środków dowodowych.

Wywody skarżącej stanowią wyłącznie polemikę z oceną materiału dowodowego

przeprowadzoną przez Sądy orzekające w sprawie. Nieprawdziwy jest powoływany

przez skarżącą zarzut, że Sąd pominął dowód z przesłuchania wnioskodawczyni.

Z analizy akt sprawy wynika, że wnioskodawczyni była słuchana dwukrotnie (k. 38

– 39 i k. 525).

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

ograniczona tylko do zarzutów dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów

jest niedopuszczalna jako nieoparta na ustawowej podstawie (por. postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4,

poz. 76; z dnia 9 maja 2005 r., V CNP 2/05, niepubl.; z dnia 28 marca 2006 r.,

V CNP 55/06, niepubl.).

Po drugie, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia

wymaga

uprawdopodobnienia

wyrządzenia

szkody

wywołanej

kwestionowanym orzeczeniem (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. w związku z art. 4241 § 1

k.p.c.), a niespełnienie tego wymagania powoduje odrzucenie skargi (art. 424 8 § 1

k.p.c.).

Wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła wystąpienia szkody wywołanej

zaskarżonym

postanowieniem.

Skarżąca

ograniczyła

się

do

stwierdzenia,

że szkody upatruje w konieczności zapłaty na rzecz uczestnika postępowania

kwoty 57.248,32 zł, nie zawarła przy tym żadnego uzasadnienia.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł o odrzuceniu skargi (art. 424 8 § 1

k.p.c.).