V CNP 71/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 71/08

POSTANOWIENIE

Dnia 6 listopada 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi Syndyka Masy Upadłości "H.(...)" Spółki z o.o. w W.

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

postanowienia

Sądu

Apelacyjnego z dnia 27 grudnia 2006 r., sygn. akt I ACz (…) [WSC (…)] w sprawie z

powództwa Syndyka Masy Upadłości "H.(...)" Spółki z o.o. w W.

przeciwko "I.(…)" Spółce z o.o. w W.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 listopada 2008 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 27 grudnia 2006 r. [sygn. akt ACz (…) Sąd Apelacyjny

oddalił zażalenie Syndyka Masy Upadłości „H.(...)” Sp. z o.o. od postanowienia Sądu

Okręgowego w W. z dnia 20 listopada 2006 r. [sygn. akt X GC (…)] odrzucającego

apelację od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 18 października 2006 r.

Syndyk Masy Upadłości „H.(...)" Sp. z o.o. wniósł skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego, opierając ją

na podstawie naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 1302 § 3 i 4 k.p.c. w związku z

art. 4792 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub

uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było

i nie jest możliwe. W wyjątkowych wypadkach - jak stanowi § 2 powołanego artykułu gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku

prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, skarga

przysługuje także od prawomocnego orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej lub

drugiej instancji, jeżeli strony nie skorzystały z przysługujących im środków prawnych,

chyba

że

jest

możliwa

zmiana

lub

uchylenie

orzeczenia

w

drodze

innych

przysługujących stronie środków prawnych.

W rozpoznawanej sprawie istotne jest to, że kwestionowane postanowienie

formalne Sądu Apelacyjnego o oddaleniu zażalenia zamknęło stronie skarżącej tylko

możliwość kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu Okręgowego i samoistnie nie może

stanowić szkody. W konsekwencji istnieje wyrok Sądu Okręgowego z dnia 18

października 2006 r., korzystający z waloru prawomocności i powagi rzeczy osądzonej

(art. 365 i 366 k.p.c.). Nie został on zakwestionowany również w tej skardze, zatem nie

może podlegać jakiejkolwiek weryfikacji w sprawie skargowej.

Wniesiona skarga nie spełnia także istotnego wymagania, przewidzianego w art.

424 § 1 pkt 4 k.p.c., tj. uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, spowodowanej przez

wydanie orzeczenia, którego dotyczy. Skarżący podał, że w celu uprawdopodobnienia

wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie zaskarżonego postanowienia, zgłosił

szereg dowodów: pozew o wydanie nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym;

umowę o powierniczy przelew wierzytelności; oświadczenie dłużnika; wezwania do

zapłaty oraz wyrok Sądu Okręgowego w W. [sygn. akt X GC (…)]. Należy zauważyć, że

skarżący - w następstwie procesowego ukształtowania swojej skargi - został

pozbawiony możliwości dowodzenia, że wynik postępowania odwoławczego byłby dla

niego korzystny. Sąd Najwyższy nie może zastępować sądu drugiej instancji

i rozstrzygać, jakiej treści orzeczenie powinno zapaść w następstwie nieodrzucenia

środka odwoławczego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 2006 r. V

CNP 86/06; OSNC 2007/3/47). Zaskarżając jedynie postanowienie formalne oddalające

zażalenie, skarżący nie uprawdopodobnił, gdyż nie mógł uprawdopodobnić, powstania

szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c. postanowił, jak

w sentencji postanowienia.