V CNP 7/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 7/08

POSTANOWIENIE

Dnia 31 marca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Marek Sychowicz

w sprawie z wniosku I. C.-N.

przy uczestnictwie E. N.

o podział majątku dorobkowego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 marca 2008 r.,

skargi uczestnika postępowania o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt IV Ca (…),

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać: 1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest

wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części, 2)

przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, 3) wskazanie przepisu prawa, z którym

zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, 4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody,

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, 5) wykazanie, że

wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie

jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 k.p.c. – że

występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, 6) wniosek o

stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem. Każde wymaganie przewidziane w art.

4245 § 1 k.p.c. ma charakter samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie,

niezależnie od innych.

Artykuł 4245 § 1 k.p.c. wyraźnie odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu

prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, zatem skarga musi zawierać

każdy z tych elementów przedstawiony odrębnie (postanowienia Sądu Najwyższego: z

dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl., z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 21/05,

nie publ. oraz z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).

Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP

23/05, postawienie przez prawodawcę jako dwu odrębnych wymagań przytoczenia

podstaw i ich uzasadnienia oraz wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne, było zabiegiem w pełni świadomym i uzasadnionym. Po

pierwsze, trzeba pamiętać, że instytucja skargi, o której mowa, została ustanowiona w

celu stworzenia możliwości realizacji uprawnień wypływających z art. 4171 § 2 k.c.,

zagwarantowanych w art. 77 ust. 1 Konstytucji, przewidującym odpowiedzialność

Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez niezgodne z prawem działania przy

wykonywaniu władzy publicznej. W tej sytuacji jest oczywiste, że niezgodność z prawem

uzasadniająca odpowiedzialność Skarbu Państwa musi być – już na etapie wnoszenia

skargi – jasno określona przez wskazanie przepisu, z którym skarżone orzeczenie jest

niezgodne. Po drugie, same wady postępowania poprzedzającego wydanie skarżonego

orzeczenia, wytykane w ramach podstaw, nie zawsze powodują niezgodność

orzeczenia z prawem (por. art. 4244 k.p.c.), a jeśli nawet tak się dzieje, to przepisy

wskazane jako naruszone w ramach podstaw nie muszą być – i często nie są – tożsame

z przepisami (przepisem), z którym orzeczenie jest niezgodne. Z tych przyczyn,

zważywszy także na względy czysto normatywne, tj. na konstrukcję art. 424 5 k.p.c., nie

stanowi spełnienia wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. odwołanie się

do podstaw skargi lub ich uzasadnienia.

W

skardze

E. N.,

uczestnika

postępowania

w sprawie

zakończonej

prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w z dnia 30 listopada 2005 r., o

stwierdzenie niezgodności z prawem tego postanowienia, brak jest wskazania przepisu

prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Skarga nie spełnia zatem

wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. Przytoczenie podstaw skargi i ich

uzasadnienie nie zastępują – jak wskazano – braku tego elementy skargi.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

niespełniająca któregokolwiek z wymagań przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c.

dotknięta jest brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania

braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.

Wobec powyższego, Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. postanowił

jak w sentencji.