V CNP 66/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 66/11

POSTANOWIENIE

Dnia 29 marca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster

w sprawie ze skargi R. Ł. i L. Ł.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 4 czerwca 2009 r.,

w sprawie powództwa A. K.-T. i P. T.

przeciwko R. Ł. i L. Ł.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 marca 2012 r.,

1) odrzuca skargę;

2) zasądza od R. Ł. i L. Ł. solidarnie na rzecz A. K.-T. i P. T.

solidarnie kwotę 1800 zł (jeden tysiąc osiemset) tytułem

zwrotu kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym;

3) przyznaje adw. Ł. Ś. od Skarbu Państwa – Sądu

Okręgowego kwotę 1800 zł (jeden tysiąc osiemset),

powiększoną o należny podatek od towarów i usług,

tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

udzielonej skarżącym z urzędu w postępowaniu przed

Sądem Najwyższym.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem

prawomocnego

wyroku

powinna

zawierać

uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga

dotyczy. Wymaganie to jest spełnione tylko wtedy, gdy skarżący złoży

oświadczenie, że szkoda wystąpiła, wskaże jej rodzaj, wysokość i czas powstania,

wykaże, że jest ona następstwem wydania zaskarżonego wyroku oraz powoła lub

przedstawi dowody albo inne środki uwiarygodniające jego twierdzenia w tym

przedmiocie (porównaj między innymi orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia

11 sierpnia 2005 r. III CNP 4/05, OSNC 2006/1/16).

Nie spełnia powyższego wymagania przedstawienie szkody w skardze

pozwanych o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu

Okręgowego w Ś. z dnia 4 czerwca 2009 r. oddalającego ich apelację od wyroku

Sądu pierwszej instancji zasądzającego od nich solidarnie na rzecz powodów

solidarnie kwotę 10 017 zł z ustawowymi odsetkami od kwoty 5 000 zł od dnia 22

października 2007 r. i od kwoty 5 017 zł od dnia 7 maja 2008 r.

Pozwani wskazali, że na skutek wydania zaskarżonego wyroku ponieśli

szkodę w wysokości 12 335 zł. Stwierdzili, że skutkiem wydania zaskarżonego

wyroku uprawomocnił się wyrok Sądu pierwszej instancji zasądzający od nich na

rzecz powodów w sumie kwotę 11 735 zł oraz należne odsetki a nadto Sąd drugiej

instancji zasądził od nich na rzecz powodów 600 zł tytułem zwrotu kosztów procesu

i suma tych kwot (12 335 zł) stanowi kwotę istniejącej i wymagalnej wierzytelności

powodów względem pozwanych, zwiększającej pasywa pozwanych.

Skarżący nie przedstawili rachunkowego wyliczenia szkody w kwocie 11 735

zł wskazując jedynie, że jest to w sumie kwota zasadzona wyrokiem Sądu

pierwszej instancji. Nie wskazali, co składa się na powyższą kwotę ani nie określili

rodzaju tej szkody. Ponieważ Sąd pierwszej instancji zasądził od nich na rzecz

powodów kwotę 10 017 zł z ustawowymi odsetkami od określonych w wyroku kwot

i dat – nie wskazanie w skardze rachunkowego sposobu wyliczenia szkody

w wysokości 11 735 zł ani nie określenie jej rodzaju – nie pozwala na stwierdzenie,

że poniesienie szkody w tej wysokości zostało uprawdopodobnione. Nie wiadomo

bowiem, co składa się na kwotę 11 735 zł: czy koszty procesu za pierwszą

instancje czy ustawowe odsetki od zasądzonej kwoty 10 017 zł., a jeżeli odsetki to

za jaki okres i od jakich kwot (Sąd pierwszej instancji zasądzając odsetki rozdzielił

bowiem zasądzoną należność na dwie różne kwoty i od każdej z nich zasądził

odsetki od innej daty).

Powyższe

braki

uniemożliwiają

weryfikację

twierdzenia

skarżących

w zakresie wysokości szkody poniesionej przez wydanie zaskarżonego wyroku, co

prowadzi do wniosku, że nie zostało spełnione wymaganie przewidziane w art. 4245

§ 1 pkt 4 k.p.c.

Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 odrzucił

skargę.

Na wniosek powodów zawarty w odpowiedzi na skargę zasądzono na ich

rzecz solidarnie od pozwanych solidarnie zwrot kosztów postępowania przed

Sądem Najwyższym na podstawie art. 98 w zw. z art. 108 § 1 art. 391 § 1,

art. 39821 i art. 42412 k.p.c.

Na wniosek pełnomocnika z urzędu skarżących przyznano mu od Skarbu

Państwa zwrot kosztów pomocy prawnej udzielonej pozwanym z urzędu

w postępowaniu przed Sądem Najwyższym (§ 19, 20 w zw. z § 13 ust. 5 pkt 2, § 6

pkt 5 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września

2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb

Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Dz. U. Nr 163,

poz. 1348 ze zm.).

md