V CNP 66/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 66/08

POSTANOWIENIE

Dnia 6 listopada 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi H. B.

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

postanowienia

Sądu

Okręgowego w B. z dnia 10 maja 2006 r., sygn. akt II Cz (…) [II WSC (…)]

w sprawie z powództwa H. B.

przeciwko M. S.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 listopada 2008 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 10 maja 2006 r. [sygn. akt II Cz (…)] Sąd Okręgowy w B.

oddalił zażalenie powoda H. B. od postanowienia Sądu Rejonowego w Ż. z dnia 27

lutego 2006 r. [sygn. akt l C (…)] odrzucającego apelację.

H. B. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w B., zarzucając sprzeczność z prawem, a

mianowicie z art. 168 k.p.c., a także z art. 131 § 1 k.p.c. Skarżący stwierdził, że

„wydając zaskarżone postanowienie Sąd Okręgowy naraził powoda na szkodę w

wysokości 18.682 zł tytułem nierozpoznania apelacji oraz Sąd Rejonowy pobrał od

powoda zaliczkę na przeprowadzenie z opinii biegłego, którego to dowodu Sąd nie

przeprowadził oraz zażądał od powoda trzykrotnie tej samej opłaty uiszczenia wpisu od

zażalenia".

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub

uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było

i nie jest możliwe. W wyjątkowych wypadkach - jak stanowi § 2 powołanego artykułu gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku

prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, skarga

przysługuje także od prawomocnego orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej lub

drugiej instancji, jeżeli strony nie skorzystały z przysługujących im środków prawnych,

chyba

że

jest

możliwa

zmiana

lub

uchylenie

orzeczenia

w drodze

innych

przysługujących stronie środków prawnych.

W rozpoznawanej sprawie istotne jest to, że kwestionowane postanowienie

formalne Sądu Okręgowego o oddaleniu zażalenia zamknęło skarżącemu tylko

możliwość kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu Rejonowego i samoistnie nie może

stanowić szkody. W konsekwencji istnieje wyrok Sądu Rejonowego z dnia 25 sierpnia

2005 r., korzystający z waloru prawomocności i powagi rzeczy osądzonej (art. 365 i 366

k.p.c.). Nie został on zakwestionowany również w tej skardze, zatem nie może podlegać

jakiejkolwiek weryfikacji w sprawie skargowej.

Wniesiona skarga nie spełnia także istotnego wymagania, przewidzianego w art.

4245 § 1 pkt 4 k.p.c., tj. uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, spowodowanej przez

wydanie orzeczenia, którego dotyczy. Należy zauważyć, że skarżący – w następstwie

procesowego ukształtowania swojej skargi - został pozbawiony możliwości dowodzenia,

że wynik postępowania odwoławczego byłby dla niego korzystny. Sąd Najwyższy nie

może zastępować sądu drugiej instancji i rozstrzygać, jakiej treści orzeczenie powinno

zapaść w następstwie nieodrzucenia środka odwoławczego (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 4 lipca 2006 r. V CNP 86/06; OSNC 2007/3/47). Zaskarżając

jedynie postanowienie formalne oddalające zażalenie, skarżący nie uprawdopodobnił,

gdyż nie mógł uprawdopodobnić, powstania szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. postanowił, jak

w sentencji postanowienia.