V CNP 64/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 64/11

POSTANOWIENIE

Dnia 22 marca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster

w sprawie ze skargi R. P.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego w J.

z dnia 9 czerwca 2009 r.,

w sprawie z powództwa J. W.

przeciwko R. P.

o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 marca 2012 r.,

1)

2)

odrzuca skargę;

przyznaje adw. A. D. od Skarbu Państwa - Sądu

Okręgowego w J. kwotę 1800 zł (jeden tysiąc osiemset)

powiększoną o należny podatek od towarów i usług

tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej

z urzędu w postępowaniu przed Sądem Najwyższym.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2009 r. Sąd Okręgowy w J. oddalił apelację

pozwanej R. P. od wyroku Sądu pierwszej instancji uwzględniającego w całości

powództwo J. W. o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego w postaci

wyroku Sądu Rejonowego w J. z dnia 7 sierpnia 2007 r. zasądzającego od J. W. na

rzecz R. P. kwotę 15 000 zł z umownymi odsetkami 1% dziennie od dnia 18 maja

1999 r. do dnia zapłaty i kwotę 100 zł kosztów postępowania zabezpieczającego.

Uwzględnienie powództwa nastąpiło na podstawie art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c.

wobec dokonania przez powoda w dniu 20 września 2007 r. potrącenia

przysługującej mu w stosunku do pozwanej wierzytelności na podstawie wyroku

Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 4 listopada 2005 r. zasądzającego na jego rzecz od

pozwanej kwotę 31 500 zł z umownymi odsetkami 14% od dnia 19 sierpnia 1999 r.

do dnia 20 grudnia 1999 r. i ustawowymi odsetkami od dnia 21 grudnia 1999 r. do

dnia zapłaty oraz kwotę 9 391,30 zł kosztów procesu – z wierzytelnością pozwanej

wynikającą z wyżej opisanego wyroku z dnia 7 sierpnia 2007 r. Sądy obu instancji

uznały, że w świetle art. 498 § 2 i art. 499 k.c. potrącenie było skuteczne i miało

moc wsteczną od dnia 19 sierpnia 1999 r., gdy stało się możliwe, bowiem w tym

dniu strony stały się wobec siebie wzajemnie wierzycielami i dłużnikami, gdyż w

tym dniu powód pożyczył pozwanej kwotę 31 500 zł, będąc już jej dłużnikiem od

dnia 18 maja 1999 r. z tytułu pobranej w tym dniu od pozwanej pożyczki 15 000 zł.

Skuteczne potrącenie umorzyło obie wierzytelności do wysokości wierzytelności

niższej, którą była wierzytelność pozwanej stwierdzona wyrokiem z dnia 7 sierpnia

2007 r., który z tego powodu został pozbawiony w całości wykonalności.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 9 czerwca 2009 r. pozwana określiła wartość przedmiotu zaskarżenia na

kwotę 15 000 zł, a wypełniając przesłankę art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. wskazała, że na

skutek niezgodności z prawem zaskarżonego wyroku poniosła szkodę w wysokości

14 539,73 zł. Wskazała, że Sąd Okręgowy w zaskarżonym wyroku błędnie

przyjmując, iż potrącenie ma moc od dnia 19 sierpnia 1999 r. zamiast od dnia

wymagalności świadczenia tj. od dnia 20 grudnia 1999 r. (w skardze wskazano też

jako dzień wymagalności i zdolności do potrącenia dzień 20 grudnia 1998 r.),

błędnie także przyjął, że po potrąceniu pozwana jest winna powodowi kwotę 2 250

zł, gdy tymczasem, przy przyjęciu prawidłowej daty, od której potrącenie stało się

możliwe tj. dnia 20 grudnia 1999 r. należy uznać, że to powód jest winien pozwanej

kwotę 14 539,73 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego,

spełnienie

określonego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. konstrukcyjnego wymagania skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku, polega na złożeniu

przez skarżącego oświadczenia, że szkoda wystąpiła, wskazania jej rodzaju,

wysokości i czasu powstania oraz wykazania, że szkoda już powstała i jest

wynikiem wydania zaskarżonego orzeczenia, a także powołania lub przedstawienia

dowodów albo innych środków uwiarygodniających jego twierdzenia w tym

przedmiocie (porównaj między innymi orzeczenia z dnia 11 sierpnia 2005 r. III CNP

4/05, OSNC 2006/1/6 i z dnia 13 grudnia 2005 r. I CNP 28/05, niepubl.).

Skarżąca nie spełniła powyższych wymagań, gdyż nie tylko nie określiła

rodzaju szkody i czasu jej powstania, lecz przede wszystkim nie przedstawiła

jasnego

i

nadającego

się

do

weryfikacji

wyliczenia

wysokości

szkody,

nie wskazując rachunkowego sposobu obliczenia ogólnej kwoty należnych odsetek

umownych i ustawowych, jak również nie uprawdopodobniła istnienia normalnego

związku

przyczynowego

pomiędzy

wydaniem

zaskarżonego

wyroku

pozbawiającego wykonalności tytuł wykonawczy zasądzający na rzecz pozwanej

od powoda określoną należność, a szkodą pozwanej przedstawioną przez nią jako

różnica między dwiema wierzytelnościami przysługującymi każdej ze stron na

określony dzień. Nie powołała też ani nie przedstawiła żadnych dowodów jak

również innych środków uwiarygodniających jej twierdzenia dotyczące szkody.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c. odrzucił

skargę.

Uwzględniając wniosek pełnomocnika z urzędu skarżącej, przyznano

adw. A. D. od Skarbu Państwa wynagrodzenie za świadczenie z urzędu na rzecz

pozwanej w postępowaniu przed

Sądem Najwyższym nie opłaconej przez nią

pomocy prawnej (§ 19-20 w zw. z § 13 ust. 4 pkt 2, § 6 pkt 5 i § 2 ust. 3

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348

ze zm.).

md