V CNP 64/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 64/07

POSTANOWIENIE

Dnia 10 maja 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi B.W.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Rejonowego w K.

z dnia 23 czerwca 2003 r., sygn. akt [...]

w sprawie z urzędu

przy uczestnictwie [...]

o zmianę kuratora spadku po J. G. S.,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 maja 2007 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2003 r. Sąd Rejonowy w K. odmówił

zatwierdzenia sprawozdania kuratora spadku, uchylił kuratelę spadku i orzekł o

kosztach postępowania w sprawie z urzędu o zmianę kuratora spadku po J. G.S.

Postanowienie zostało zakwestionowane przez B.W. skargą o stwierdzenie

niezgodności z prawem wskazanego wyżej orzeczenia, które uprawomocniło się w

zaskarżonym punkcie drugim na podstawie orzeczenia Sądu Okręgowego w K. z

dnia 1 czerwca 2004 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

przysługuje od orzeczeń, które stały się prawomocne od 1 września 2004 r.

(uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego mająca moc zasady prawnej

z dnia 26 października 2005 r., III BZP 1/05, OSNC 2006, nr 5, poz. 78; a także

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2005 r., l CNP 1/05, OSNC 2006,

nr 1, poz. 15). Natomiast zakwestionowane orzeczenie zostało wydane 23 czerwca

2003 r. i z tej przyczyny jest niezaskarżalne tą skargą.

Jednocześnie skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia musi być wniesiona przez adwokata lub radcę prawnego (art. 87 1

k.p.c.). Wymaganie to ma charakter konstrukcyjny, w związku z czym skarga

wniesiona osobiście przez stronę niebędącą sędzią, prokuratorem, notariuszem,

profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych, adwokatem, radcą

prawnym, radcą Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (art. 871 § 2 k.p.c.) jest

dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania

braków formalnych (art. 130 k.p.c.) i podlega odrzuceniu a limine.

Z przedstawionych przyczyn skarga jest niedopuszczalna, w konsekwencji

należało ją odrzucić (art. 4248 § 1 k.p.c.).