V CNP 63/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 63/13 POSTANOWIENIE Dnia 6 czerwca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie ze skargi C. M.‎o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt II Ca […]‎w sprawie z powództwa C. M.‎przeciwko E. K. i M. Z.‎o ustalenie,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 czerwca 2014 r., 1) odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania, 2) przyznaje radcy prawnemu K. G. od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w W. kwotę 450 ( czterysta pięćdziesiąt ) zł, powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi.

UZASADNIENIE

Zarówno w piśmiennictwie, jak orzecznictwie (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 2008 r., I CNP 27/08), przyjmuje się, że niezgodność prawomocnego wyroku z prawem uzasadniająca odpowiedzialność odszkodowawczą ma charakter kwalifikowany i zachodzi tylko wtedy, gdy wyrok został wydany na skutek rażąco błędnej wykładni prawa lub rażąco niewłaściwego zastosowania prawa, tj. uchybień odnoszących się do regulacji prawnych istotnych i nieuzasadniających odmiennych ocen. W szczególności nie stanowi takiego uchybienia opowiedzenie się przez sąd za jedną z możliwych interpretacji przepisów prawa.

Przeciwny pogląd zagrażałby takim wartościom, jak: stabilność obrotu prawnego, swoboda sądu w ocenie materiału dowodowego i stosowaniu prawa (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2009 r., III CNP 42/08, oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2009 r., I CNP 121/08).Według art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania, jeżeli jest ona oczywiście bezzasadna. Skargę uważa się za oczywiście bezzasadną, gdy z jej treści, bez głębszej analizy wynika, że nie może być uwzględniona.C.

M. zarzuca kwestionowanemu w skardze prawomocnemu wyrokowi Sądu Okręgowego z dnia 9 listopada 2011 r., oddalającemu jej apelację od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 22 marca 2011 r., oddalającemu wytoczone przez nią przeciwko E. K. i M. Z. powództwo o ustalenie, że korytarz oraz strych nieruchomości położonej w W. przy ul. […] stanowią przynależność lokalu powódki i jej wyłączna własność, niezgodność z art. 189 k.p.c. oraz z art. 365 i 278 k.p.c. w związku z art. 227 k.p.c. i art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokaliTwierdzenia skarżącej o naruszeniu tych przepisów przez Sąd Okręgowy nie zawierają argumentów, które pozwalałyby - wstępnie oceniając - zasadnie wnioskować, iż zaskarżony przez nią wyrok jest dotknięty kwalifikowaną sprzecznością z prawem w przedstawionym wyżej znaczeniu.W konsekwencji Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, a o kosztach pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi rozstrzygnął zgodnie z § 2 ust. 3, § 6 pkt 3, § 12 ust. 5 pkt 2, § 15 i § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.

U. 2013. 461).[aw]