V CNP 61/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 61/07

POSTANOWIENIE

Dnia 5 czerwca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi K. W. i W. W.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 27 października 2005 r. w sprawie z powództwa K. W. i W. W.

przeciwko Z. D. i K. M.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 czerwca 2007 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 27 października 2005 r.) Sąd Apelacyjny zmienił

zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego z dnia 21 marca 2005 r. oraz oddalił dalej

idącą apelację powodów i orzekł o kosztach postępowania w sprawie o zapłatę.

Wyrok Sądu Apelacyjnego został zakwestionowany przez powodów K. W. i

W. W. skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

(art. 4241 § 1 k.p.c.) we wskazanych w skardze częściach. Skarżący oparli skargę

na podstawie naruszenia art. 415 k.c. w związku z art. 422 k.c., art. 66 k.c., art. 61

k.c., art. 65 § 1 i 2 k.c., art. 68 k.c., art. 508 k.c., art. 361 § 1 i 2 k.c. w związku z art.

415 k.c. i art. 422 k.c., art. 498 § 1 k.c., zarzucili także naruszenie art. 365 § 1

k.p.c., jak również naruszenie art. 45 § 1 Konstytucji RP oraz art. 6 Konwencji o

ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przesłanką dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego

orzeczenia

jest

brak

możliwości

zmiany

lub

uchylenia

zaskarżonego orzeczenia (art. 4241 § 1 k.p.c.). W związku z tym Sąd Najwyższy

podkreślił, że skarga jest dopuszczalna, gdy strona wykaże, że skorzystała ze

wszystkich środków procesowych lub że środki te nie przysługują jej w tej sprawie

(por. np. postanowienie z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr

7-8, poz. 140). W przedmiotowej sprawie zaskarżone orzeczenie podlegało kontroli

instancyjnej. Powodowie mogli wnieść skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Apelacyjnego.

W tej sytuacji, skoro strona pozwana nie zaskarżyła wyroku Sądu

Apelacyjnego przysługującą jej skargą kasacyjną, w której mogła zakwestionować

trafność i legalność orzeczenia, a tym samym - ewentualnie - doprowadzić do jego

zmiany lub uchylenia, nie może sięgać po skargę unormowaną w art. 424 1 k.p.c. Na

marginesie należy wskazać, że pełnomocnik skarżących wskazał, iż „służyłaby

powodom skarga kasacyjna, jednakże nie zachodzą przesłanki z art. 398 9 § 1

k.p.c.".

W wyjątkowych wypadkach, określonych w art. 4241 § 2 k.p.c., skarga jest

dopuszczalna pomimo nieskorzystania przez stronę z przysługujących jej środków

prawnych. Wystąpienie takiego wypadku skarżący powinni, zgodnie z art. 4245 § 1

pkt 5 k.p.c., wykazać w skardze. Ponieważ powodowie nie powołali żadnych

okoliczności

świadczących

o

istnieniu

takiego

wyjątkowego

wypadku,

o dopuszczalności skargi decydują przesłanki określone w art. 424 1 § 1 k.p.c.

Skarga powodów przesłanek tych nie spełnia, gdyż nie skorzystali oni we

właściwym czasie z prawa do wniesienia skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego

od wyroku Sądu Apelacyjnego.

Z podanych względów Sąd Najwyższy odrzucił skargę jako niedopuszczalną

(art. 4248 § 2 k.p.c.).

jc