V CNP 60/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 60/11

POSTANOWIENIE

Dnia 21 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi E. K. i K. K.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego z dnia 26 października 2010 r.,

w sprawie z powództwa E. K. i K. K.

przeciwko M. S. i M. Ł.

o ochronę posiadania,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 lutego 2012 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Prawomocnym wyrokiem z dnia 26 października 2010 r. Sąd Okręgowy

oddalił apelację powodów od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 10 czerwca 2010 r.

oddalającego powództwo w sprawie o ochronę posiadania.

Wyrok Sądu Okręgowego powodowie zakwestionowali skargą o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. W skardze zarzucili naruszenie

art. 478 k.p.c. przez błędną jego wykładnię. Sądy orzekające w sprawie ustaliły, że

między stronami – właścicielami graniczących ze sobą działek – istnieje spór co do

pasa gruntu. Sądy uznały, że roszczenie powodów nie zasługuje na uwzględnienie,

ponieważ nie wykazano, aby powodowie faktycznie byli posiadaczami spornego

pasa gruntu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

wymaga

uprawdopodobnienia

istnienia

szkody

wywołanej

kwestionowanym

orzeczeniem (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. w związku z art. 4241 § 1 k.p.c.),

a niespełnienie tego wymagania powoduje odrzucenie skargi (art. 424 8 § 1 k.p.c.).

Powodowie

zaskarżonym

nie

uprawdopodobnili

wyrokiem.

Skarżący

wskazali

wystąpienia

jako

szkody

szkodę

brak

wywołanej

możliwości

uprawiania spornego pasa gruntu i czerpania z tego tytułu pożytków. Skarżący

upatrują szkody w oddaleniu powództwa, a w takiej sytuacji nie może być mowy

o szkodzie.

Zgodnie z przepisem art. 4244 zdanie drugie k.p.c. podstawą skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogą być

zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Wynika to z charakteru

postępowania

przed

Sądem

Najwyższym

oraz

z

funkcji

tego

Sądu

ukonstytuowanego jako sąd prawa, sprawującego nadzór nad działalnością sądów

powszechnych w zakresie orzekania (art. 183 ust. 1 Konstytucji). Ocena dowodów

pozostaje zatem wyłączną domeną sądów orzekających i nie może być

kontrolowana przez Sąd Najwyższy.

Zarzuty wskazane przez skarżących dotyczące naruszenia art. 478 k.p.c. są

w istocie związane z problematyką ustaleń faktycznych i korzystaniem przez Sąd

z określonych środków dowodowych. Wywody skarżących stanowią wyłącznie

polemikę z oceną materiału dowodowego przeprowadzoną przez Sądy orzekające

w sprawie.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

ograniczona tylko do zarzutów dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów

jest niedopuszczalna jako nieoparta na ustawowej podstawie (por. postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4,

poz. 76; z dnia 9 maja 2005 r., V CNP 2/05, niepubl.; z dnia 28 marca 2006 r.,

V CNP 55/06, niepubl.).

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł o odrzuceniu skargi (art. 4248 § 1

k.p.c.).