V CNP 59/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 59/07

POSTANOWIENIE

Dnia 5 czerwca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi L. W.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Rejonowego w M.

z dnia 7 marca 2006 r. w sprawie z powództwa M. M.

przeciwko L. W.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 czerwca 2007 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 7 marca 2006 r. Sąd Rejonowy w M. uwzględnił powództwo

przeciwko L. W.

Od powyższego wyroku pełnomocnik pozwanej wniósł, bez uiszczenia

opłaty, apelację, która została przez ten Sąd odrzucona. Zażalenie pełnomocnika

pozwanej na postanowienie odrzucające zażalenie pozwanej na zarządzenie z dnia

20 kwietnia 2006 r. zostało przez Sąd Okręgowy oddalone.

Wyrok Sądu Rejonowego w M. został zakwestionowany przez pozwaną

skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu orzeczeniu „niezgodność z prawem wynikającą z

naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego oraz praw człowieka i

obywatela".

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie

została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze

przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Wyjątek od

wskazanej zasady przewidziano w art. 4241 § 2 k.p.c. W sytuacji, gdy strona nie

skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, dopuszczalność skargi

uzależniona jest od istnienia wyjątkowego wypadku polegającego na występowaniu

niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia

podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw

człowieka i obywatela.

W przedmiotowej sprawie taki wyjątkowy wypadek nie występuje. Skarżąca

nie sprecyzowała w sposób wystarczający, które podstawowe zasady porządku

prawnego lub konstytucyjne wolności albo prawa człowieka i obywatela zostały jej

zdaniem naruszone, gdyż powołała się ogólnie na „naruszenie podstawowych

zasad porządku prawnego oraz praw człowieka i obywatela", bez szczegółowego

uzasadnienia tych okoliczności. Okoliczności te winny być wykazane w skardze

(art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.), co stanowi jeden z jej elementów istotnych. W wypadku

powołania się na naruszenie podstawowych zasad porządku prawnego konieczne

jest bowiem wykazanie, że dana zasada istnieje i ma podstawowe znaczenie dla

porządku prawnego oraz dokładne określenie w jaki sposób doszło do naruszenia

tej zasady w wyniku wydania orzeczenia. Gdy zaś skarżąca powołuje się na

naruszenie konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela niezbędne

jest oprócz wskazania danej zasady, powołanie przepisu Konstytucji, z którego

zasada wynika oraz dokładne określenie sposobu jej naruszenia.

Skarżąca

nie

wykazała

ponadto,

że

zachodzi

wyjątkowy

wypadek

uzasadniający wniesienie skargi od niezaskarżonego orzeczenia sądu pierwszej

instancji, co oznacza, że skarga nie czyni zadość omawianemu wymaganiu.

W istocie skarżąca zastępuje skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia środki odwoławcze przysługujące od wyroku na

zasadach ogólnych, w sytuacji gdy w sposób zawiniony przez swojego

pełnomocnika środki te utraciła.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu (art. 4248 § 2

k.p.c.).

jc