V CNP 55/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 55/08

POSTANOWIENIE

Dnia 23 września 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Komunikacyjno-Spedycyjnego T. Sp. z o.o. w T.

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

postanowienia

Sądu

Okręgowego w G. sygn. akt III S (…) [III WSC (…)] w sprawie skargi wierzyciela

Przedsiębiorstwa Komunikacyjno-Spedycyjnego T. Sp. z o.o. w T. na przewlekłość

postępowania Komornika przy Sądzie Rejonowym w Z. w sprawie II Km (…)

przy udziela dłużnika A. W.

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 września 2008 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2008 r. Sąd Okręgowy w G. oddalił skargę na

przewlekłość postępowania Komornika przy Sądzie Rejonowym w Z. w sprawie II Km

(…).

Od powyższego postanowienia Przedsiębiorstwo Komunikacyjno-Spedycyjne T.

Sp. z o.o. w T. wniosło skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia, zarzucając naruszenie prawa materialnego w postaci art. 12 ust. 1, 2, 3 i 4

ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania

sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz.

1843), a także art. 233 § 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji. Wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 kwietnia 2008 r. SK 77/06 (Dz.

U. 2008 r. Nr 59, poz. 367) art. 4241 § 1 k.p.c. w części obejmującej słowa "kończącego

postępowanie w sprawie", został uznany za niezgodny z art. 32 ust. 1 i art. 77 ust. 1 i 2

Konstytucji RP. W ten sposób powstała możliwość kwestionowania w drodze skargi o

stwierdzenie niezgodności z prawem także orzeczeń, które nie kończą postępowania w

sprawie. Możliwość kwestionowania w drodze skargi o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji nie oznacza jednak, że skarga o

stwierdzenie niezgodności z prawem zmieniła swój charakter prawny - nadal pozostaje

nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia. Charakter tego środka zaskarżenia uzasadnia

restryktywną wykładnię co do wymagań, jakie muszą być spełnione przy wniesieniu

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego zostało wyjaśnione, że postępowanie

wywołane wniesieniem skargi na przewlekłość postępowania jest postępowaniem

incydentalnym, wpadkowym. Postanowienie rozstrzygające skargę na przewlekłość

postępowania nie zamyka bowiem drogi do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Skarga

ta ma na celu wywołanie szybkiej reakcji sądu właściwego do rozpoznania sprawy

głównej na zawarty w skardze zarzut, że postępowanie w sprawie jest przewlekłe.

Przewlekłość postępowania ma zatem jedynie charakter wtórny wobec postępowania

zasadniczego toczącego się w konkretnym sporze (por. np. postanowienie z dnia 17

sierpnia 2005 r., l CNP 3/05, OSNC 2006, nr 2, poz. 39; postanowienie z dnia 27

stycznia 2006 r., II CNP 9/06, Lex nr 191245). Postanowienia wydane po rozpoznaniu

skargi na przewlekłość postępowania nie mają więc charakteru postanowień

kończących postępowanie w sprawie, gdyż rozstrzygają jedynie kwestię incydentalną.

Należy wskazać, że także w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego

został potwierdzony pogląd o wpadkowym charakterze postępowania wywołanego

wniesieniem skargi na przewlekłość postępowania. Z tego względu Trybunał

Konstytucyjny stwierdził, że Konstytucja nie nakazuje, aby ustawodawca stworzył skargę

o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia oddalającego skargę na

przewlekłość postępowania.

Wobec powyższego skargę, jako niedopuszczalną, należało odrzucić (art. 4248 §

1 k.p.c.).