V CNP 55/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 55/07

POSTANOWIENIE

Dnia 10 maja 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi H.B.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Rejonowego w W.

z dnia 6 lipca 2006 r., sygn. akt [...]

w sprawie z powództwa H.B.

przeciwko L.B.

o alimenty,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 maja 2007 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Prawomocnym wyrokiem z dnia 6 lipca 2006 r. Sąd Rejonowy w W. Sąd

Rodzinny oddalił powództwo H.B. o alimenty.

Powódka

wniosła

skargę

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

wskazanego wyżej wyroku Sądu Rejonowego oraz wniosek o wznowienie

postępowania sądowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje obligatoryjne zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych.

Wymaganie to ma charakter konstrukcyjny, w związku z czym skarga wniesiona

osobiście przez stronę niebędącą sędzią, prokuratorem, notariuszem, profesorem

lub doktorem habilitowanym nauk prawnych, adwokatem, radcą prawnym, radcą

Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (art. 871 § 2 k.p.c.) jest dotknięta tzw.

brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków

formalnych (art. 130 k.p.c.) i podlega odrzuceniu a limine. Wniesiona skarga

sporządzona i wniesiona została osobiście przez powódkę, a zatem bez

zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego.

Ponadto skarga nie spełnia wszystkich wymagań określonych w art. 424 5 § 1

k.p.c.

Odnosząc się natomiast do wniosku powódki „o wznowienie postępowania

sądowego

w zakresie przeliczenia alimentów zasądzonych

prawomocnym

wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w W. z dnia 23 maja 1983 r." należy stwierdzić, że

wznowienia postępowania można żądać w wypadkach przewidzianych w art. 399 i

następnych k.p.c., a Sąd Najwyższy nie jest właściwy do rozpoznania tej skargi.

Z przedstawionych przyczyn skarga jest niedopuszczalna. Zawiera bowiem

nieusuwalne braki. W konsekwencji należało ją odrzucić (art. 424 8 § 1 k.p.c.).