V CNP 53/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 53/11

POSTANOWIENIE

Dnia 21 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi „C. B. P.” Sp. z o.o. w W.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Apelacyjnego z dnia 29 lipca 2009 r.,

w sprawie z powództwa „C. B. P.” Sp. z o.o. w W.

przeciwko Funduszowi Regionu w W.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 lutego 2012 r.,

1)

2)

odrzuca skargę;

zasądza od strony skarżącej na rzecz Funduszu Regionu

w W. kwotę 3617 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście)

tytułem zwrotu kosztów postępowania skargowego.

Uzasadnienie

C. B. P. Sp. z o.o. w W. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 29 lipca 2009 r. w

sprawie o zapłatę. Kwestionowanemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów

prawa materialnego (art. 448 k.c., art. 72 § 2 k.c., art. 14 i art. 18 ustawy o

zwalczaniu nieuczciwej konkurencji), a także naruszenie przepisów postępowania

(art. 233 k.p.c., art. 227 k.p.c.). Skutkiem wskazanego naruszenia prawa, w ocenie

skarżącego, jest niezgodność zaskarżonego wyroku z art. 14 i art. 18 ustawy o

zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, art. 448 k.c. oraz art. 72 § 2 k.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W sprawie była możliwość wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu

Apelacyjnego.

Zgodnie z art. 4241 § 2 k.p.c., w sytuacji gdy strona nie skorzystała

z przysługujących jej środków prawnych, dopuszczalność skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia uzależniona jest od łącznego

spełnienia przesłanek: istnienia wyjątkowego

wypadku oraz występowania

kwalifikowanej niezgodności z prawem, wynikającej z naruszenia podstawowych

zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka

i obywatela.

Pojęcie wyjątkowego wypadku, o którym jest mowa w art. 424 1 § 2 k.p.c.

obejmuje szczególne sytuacje polegające na tym, że strona z przyczyn

niezawinionych i usprawiedliwiających jej zaniechanie nie mogła skorzystać ze

zwykłych środków prawnych. Obowiązek ich wykazania obciąża stronę, która chce

skorzystać z możliwości wniesienia skargi na podstawie art. 424 1 § 2 k.p.c.

(postanowienie Sądu Najwyższego z 24 lipca 2007 r., IV CNP 80/07, niepubl.).

We wniesionej skardze nie zostały wykazane okoliczności pozwalające

uznać, że w sprawie zachodzi wyjątkowy wypadek w rozumieniu art. 424 1 § 2 k.p.c.

Skarżący stwierdził, że miał świadomość możliwości wniesienia skargi kasacyjnej.

Nie uczynił jednak tego, gdyż – jak stwierdził – nie zdołał znaleźć osoby,

która podjęłaby się wniesienia skargi kasacyjnej. W istocie skarżący zastępuje

skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia środek

prawny, który przysługiwał mu od prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji.

Jeżeli

strona

miała

obiektywną

możliwość

skorzystania

z

instancji

odwoławczej i z tej możliwości nie skorzystała z przyczyn leżących po jej stronie, to

skarga jest niedopuszczalna (art. 4248 § 2 k.p.c.). Następuje to zarówno przy

świadomej rezygnacji z wniesienia środka odwoławczego, jak i przy zawinionej

przez stronę niemożności skorzystania z takiego środka (postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 23 stycznia 2008 r. V CNP 187/07; OSNC-ZD 2008/4/107).

Należało w konsekwencji odrzucić skargę (art. 4248 § 1 k.p.c.) oraz orzec

o kosztach postępowania skargowego (art. 98 i 108 § 1 k.p.c.).