V CNP 52/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 52/07

POSTANOWIENIE

Dnia 10 maja 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi Towarzystwa D.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w W.

z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. akt [...]

w sprawie z powództwa A.D.

przeciwko Towarzystwu D.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 maja 2007 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2006 r. Sąd Okręgowy w W. odrzucił

apelację strony pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 22 kwietnia

2006 r. w sprawie o zapłatę.

Strona pozwana, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika,

wniosła apelację od wyroku z dnia 12 czerwca 2006 r. Zarządzeniem z dnia

25 maja 2006 r. pełnomocnik wezwany został do złożenia w terminie 7 dni

pełnomocnictwa procesowego oraz wykazania, że osoby, które podpisały

pełnomocnictwo

są

umocowane

do

reprezentowania

stowarzyszenia.

W odpowiedzi na wezwanie złożono kserokopię pełnomocnictwa z dnia 2 czerwca

2006 r., nie uwierzytelnioną zgodnie z art. 89 § 1 k.p.c., oraz odpis aktualny

z rejestru stowarzyszeń (KRS) według stanu na dzień 2 czerwca 2006 r. i daty

dokonania wpisu 2 maja 2006 r. Sąd Okręgowy uznał, że brak formalny apelacji nie

został usunięty w zakreślonym terminie i orzekł o odrzuceniu apelacji zgodnie z art.

370 k.p.c. w związku z art. 373 k.p.c.

Strona

pozwana

wniosła

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

postanowienia Sądu Okręgowego odrzucającego jej apelację, powołując się na

naruszenie przepisów art. 370 k.p.c. w związku z art. 373 k.p.c., przez co poniosła

szkodę. Zdaniem skarżącej, postanowienie Sądu Okręgowego odrzucające

apelację uniemożliwiło kontrolę instancyjną wyroku Sądu Rejonowego i pozbawiło

stronę pozwaną szansy zmiany niekorzystnego dla siebie wyroku, czym

w konsekwencji wyrządziło jej szkodę.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W rozpoznawanej sprawie istotne jest to, że zakwestionowano orzeczenie

formalne Sądu II instancji, które zamknęło skarżącej tylko możliwość kontroli

instancyjnej (apelacyjnej) wyroku Sądu l instancji. W konsekwencji istnieje wyrok

Sądu Rejonowego z dnia 22 kwietnia 2006 r., korzystający z waloru prawomocności

i powagi rzeczy osądzonej (art. 365 i 366 k.p.c.). Nie został on zakwestionowany

również w tej skardze, zatem nie może podlegać jakiejkolwiek weryfikacji w sprawie

skargowej.

Skarga

strony

pozwanej

nie

spełnia

także

istotnego

wymagania,

przewidzianego w art. 424 § 1 pkt 4 k.p.c., tj. uprawdopodobnienia wyrządzenia

szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego dotyczy. Strona

skarżąca bowiem - w następstwie procesowego ukształtowania swojej skargi została

pozbawiona

możliwości

dowodzenia,

że

wynik

postępowania

odwoławczego byłby dla niej korzystny. Sąd Najwyższy nie może zastępować sądu

drugiej instancji i rozstrzygać, jakiej treści orzeczenie odwoławcze powinno zapaść

w następstwie nieodrzucenia apelacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 4 lipca 2006 r. V CNP 86/06; OSNC 2007/3/47). Zaskarżając jedynie

postanowienie o odrzuceniu apelacji strona skarżąca nie uprawdopodobniła, gdyż

nie mogła uprawdopodobnić, powstania szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).

W konsekwencji należało więc odrzucić skargę (art. 4248 § 1 k.p.c.).