V CNP 5/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 5/07

POSTANOWIENIE

Dnia 4 kwietnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Stanisław Dąbrowski (przewodniczący)

SSN Gerard Bieniek

SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi M. B.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

nakazu zapłaty Sądu Rejonowego w C.

z dnia 29 października 2004 r.,

w sprawie z powództwa "W." W. W.

Spółka Jawna w C.

przeciwko M. B.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 4 kwietnia 2007 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy Sąd Gospodarczy w C. nakazem zapłaty wydanym w

postępowaniu upominawczym 29 października 2004 r. orzekł, że pozwany M. B. ma

zapłacić powodowi „W. T.” W. W. Spółka jawna w terminie dwóch tygodni od

doręczenia powyższego orzeczenia kwotę 28.209,91 zł z ustawowymi odsetkami

od dnia 8 października 2004 r. i kosztami postępowania. Wnosząc spóźniony

sprzeciw od nakazu zapłaty pozwany zgłosił wniosek o przywrócenia terminu do

wniesienia tego środka zaskarżenia. Sąd Rejonowy wniosek ten oddalił,

a następnie postanowieniem z dnia 14 marca

2005 r. odrzucił sprzeciw od

nakazu zapłaty.

Pozwany wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

nakazu

zapłaty (przepisami prawa materialnego: art. 359 § 1 i 2, art. 481 § 2, art. 58 § 2 i 3

i art. 3531 k.c. oraz przepisami postępowania: art. 499 pkt 1 i 2 k.p.c.) twierdząc, że

w następstwie jego wydania poniósł szkodę. Zarzucił, że - wskutek bezzasadnej

odmowy przywrócenia

terminu do wniesienia sprzeciwu - nie mógł skorzystać

z przysługującego mu zwyczajnego środka prawnego do zaskarżenia niezgodnego

z prawem orzeczenia. Podniósł też, że nie ma podstaw do zaskarżenia nakazu

zapłaty skargą o wznowienie postępowania, bądź też skargą kasacyjną.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 4241 § 2 k.p.c. dopuszczalność skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu pierwszej instancji

uzależniona jest od kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: istnienia

wyjątkowego wypadku, występowania niezgodności z prawem o kwalifikowanym

charakterze (wynikającej z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego

lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela), nieskorzystania

przez strony z przysługujących im środków prawnych (chyba że jest możliwa

zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków

prawnych).

Konstruując

skargę

o

stwierdzenie

niezgodności

z prawem

prawomocnego orzeczenia skarżący ma obowiązek uczynić to w sposób

odpowiadający wymaganiom nie tylko przewidzianym dla wszystkich pism

procesowych, ale także określonym w art. 4245 § 1 pkt 1 – 6 k.p.c.

W rozpoznawanej sprawie bezsprzecznie skarżący nie wniósł zażalenia na

postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 14 marca 2005 r. odrzucające sprzeciw od

nakazu zapłaty. W skardze nie podjął nawet próby wykazania, że nie jest możliwa

zmiana lub uchylenie nakazu zapłaty w drodze

przysługujących mu środków

prawnych. Twierdził jedynie, że nie wniósł sprzeciwu od nakazu zapłaty pozostając

w przekonaniu (usprawiedliwionym uzgodnieniami z powodem), że powód cofnął

pozew po wydaniu tego orzeczenia. Okoliczności te nie mogą, rzecz jasna,

stanowić podstawy do przeprowadzenia oceny, czy zachodzi szczególny

przypadek, o którym mowa w art. 4241 § 2 k.p.c., usprawiedliwiający

nieskorzystanie przez skarżącego z przysługujących mu środków prawnych.

Ich powołanie nie pozwala uznać, że skarga spełnia wymaganie przewidziane

w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.

Skarżący nie dostrzegł, że postanowienie odrzucające sprzeciw od nakazu

zapłaty zostało mu doręczone - wbrew dyspozycji art. 133 § 3 k.p.c. - osobiście,

zamiast jego pełnomocnikowi (k. 62 i k. 29). Wadliwość ta sprawia, że termin do

zaskarżenia wymienionego postanowienia nie rozpoczął wobec skarżącego

swojego biegu. Oznacza to, że skorzystanie przez niego z możliwości wniesienia

zażalenia na to postanowienie (po prawidłowym jego doręczeniu) może otworzyć

drogę do uchylenia lub zmiany rozstrzygnięcia objętego skargą.

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c.

orzekł, jak w sentencji.

jz